Η σύγκρουση οδήγησε σε μια μυριάδα επιπτώσεων και κινήσεων σε πλανητικό επίπεδο που είναι εξίσου σημαντικές με το τι θα σημάνει η περικύκλωση του Bakhmut για την στρατιωτική επιχείρηση που διεξάγει η Ρωσία στην Ουκρανία.
Για χρόνια το ρόλο του μπαλαντέρ στην ομάδα των BRICS διαδραμάτιζε η Ινδία.
Ο ανταγωνισμός της Ινδίας με την Κίνα καθώς και οι περίπλοκες σχέσεις της τόσο με τη Ρωσία όσο και με τη Δύση χρησίμευαν πάντα ως ένα έναυσμα για να προκληθούν ρήγματα στη συμμαχία.
Κατά τη διάρκεια των ετών της προεδρίας Trump στις ΗΠΑ, η Ινδία – υπό τον πρωθυπουργό Narendra Modi – καταβαλλόταν προσπάθειας να επιστρέψει στην τροχιά της Δύσης.
Σήμερα με την άνοδο του Lula στην προεδρία της Βραζιλίας, η όλη τη συζήτηση για τα BRΙCS πλέον στρεφεται γύρω απο το γεγονός ότι περιγράφονται ως παγκόσμια οικονομική και πολιτική δύναμη, η κατάσταση απέχει πολύ από το να έχει διευθετηθεί γιατί η Δύση και το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόροuμ του Davos απλά δεν πρόκειται να αφήσουν αυτό να συμβεί χωρίς μάχη.
Ο γεωπολιτικός πόλεμος και η κυριαρχία πάνω στις στάχτες
Η σχέση μεταξύ Ρωσίας και Κίνας κυριαρχεί στους τίτλους των εφημερίδων σε παγκόσμιο επίπεδο, με σημαντικούς αξιωματούχους των ΗΠΑ να διατυπώνουν σημαντικές απειλές προς την Κίνα, ιδίως για τη στήριξη της Ρωσίας με στρατιωτικά μέσα.
Αυτές οι απειλές είναι, φυσικά, πολύ πραγματικές, προέρχονται από πολιτικούς όπως η υπουργός Οικονομικών Janet Yellen και ο υπουργός Εξωτερικών Antony Blinken.
Σε αυτό το σημείο πρέπει να σημειωθεί η ιστορική αρχή ότι η νίκη σε έναν γεωπολιτικό πόλεμο (όπως αυτός που διεξάγεται…) πρέπει να έχει προτεραιότητα έναντι όλων των άλλων, ακόμα κι αν δεν υπάρχει πραγματική «χώρα» μετά το τέλος του πολέμου.
Υπάρχει ένα ρητό του Sun Tsu που κάνει τον γύρο σήμερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που είναι απολύτως κατάλληλο εδώ:
«Ένας κακός εχθρός θα κάψει το δικό του έθνος για να κυριαρχήσει αργότερα στις στάχτες».
Αυτό περιγραφει τέλεια τη λογική της Yellen, του Blinken και των συμμάχων τους στην Ευρώπη.
Διότι έτσι βλέπουν την κατάσταση τα περισσότερα κράτη της ομάδας των BRICS και ο αυξανόμενος κατάλογος των συνοδοιπόρων τους.
Η Ρωσία το έχει καταστήσει πολύ σαφές.
Ο Vladimir Putin, ο Υπουργός Εξωτερικών του Sergey Lavrov και ο πρώην πρωθυπουργός Dmitri Medvedev έχουν εκφράσει όλοι τη ίδια άποψη.
Όσο περισσότερο συνεχίζεται αυτή η σύγκρουση, τόσο πιο ανένδοτοι γίνονται σε αυτά τα σημεία.
Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για την Κίνα και την ηγεσία της.
Η τριγωνική σχέση
Η Κίνα λέει λιγότερα από ό,τι οι Ρώσοι, αλλά κάνει περισσότερα όσον αφορά τις επιλογές της με ποιον θα μιλήσει και πότε.
Οι πρόσφατες επισκέψεις του υπουργού Εξωτερικών Wang Xi στη Μόσχα και την Τεχεράνη εδραίωσαν περαιτέρω μια τριγωνική σχέση υποστήριξης.
Αυτές οι επισκέψεις λάμβαναν χώρα ταυτόχρονα με τη σύγκληση των πολεμοκάπηλων της Συνόδου στο Μόναχο πριν από δύο εβδομάδες.
Αυτό δεν ήταν σίγουρα τυχαίο.
Ούτε τυχαία ήταν η επίσκεψη του πρωθυπουργού Xi στο Ριάντ και στις μεγάλες αραβικές συνόδους κορυφής, όπου είχε ειλικρινείς πρωτοβουλίες για να τους καλωσορίσει στη διαμορφούμενη πανασιατική οικονομική σφαίρα.
Μην νομίζετε ούτε για ένα δευτερόλεπτο ότι αυτά τα γεγονότα δεν έχουν αρνητικά αποτελέσματα και αντηχούν στις εθνικές πρωτεύουσες σε όλο τον κόσμο.
Είδαμε μια σειρά από σημαντικές ανακοινώσεις να υπογραμμίζουν το ρόλο της Βραζιλίας.
Αυτό μας φέρνει πίσω στην Ινδία και το ρόλο της ως μπαλαντέρ.
Η πορεία του Narendra Modi από μιας στάση ουδετερότητας μεταξύ Ανατολής και Δύσης μέχρι να βάλει τα πόδια του σταθερά με την Ανατολή ήταν ένα ενδιαφέρον και ζωτικό.
Αν δεν μάθαμε τίποτα άλλο τον περασμένο χρόνο του πολέμου στην Ουκρανία, είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου δεν υπολογίζει τις απειλές των ΗΠΑ.
Το Ιράν προφανώς δεν φαίνεται να πτοείται.
Η Κίνα κατανοεί ότι εάν η Ρωσία ηττηθεί στρατιωτικά, η Κίνα είναι ο επόμενος στόχος.
Η Σαουδική Αραβία και τα υπόλοιπα κράτη – μέλη του OPEC+ κατανοούν ποιοι είναι πραγματικά οι μελλοντικοί εμπορικοί τους εταίροι.
