Μια ομάδα από 24 γυναικείες οργανώσεις προωθεί ένα κείμενο με αιτήματα και διεκδικήσεις για την πρόληψη των γυναικοκτονιών. Η ομάδα διοργανώνει μια ανοιχτή εκδήλωση-συζήτηση και καλεί τα κόμματα που θα συμμετάσχουν στις βουλευτικές εκλογές να παραστούν και να εκφράσουν δημόσια τη θέση τους για τα αιτήματα αυτά.
Σύμφωνα με το κείμενο της Πρωτοβουλίας κατά των γυναικοκτονιών, από το 2019 και μετά, η Γενική Γραμματεία Ισότητας υποβαθμίζεται συνεχώς και συστηματικά, παρά τις έντονες αντιδράσεις από γυναικείες οργανώσεις και την κοινωνία των πολιτών.
Αυτό συμβαίνει με τη μεταφορά της από το Υπουργείο Εσωτερικών στο Υπουργείο Εργασίας και με τη μετονομασία της σε Γενική Γραμματεία Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των φύλων, συνδεδεμένη με τη δημογραφική πολιτική και την οικογένεια. Αυτό αποτελεί πίσωβαρο για τους αγώνες για την ισότητα των φύλων, καθώς αποστερεί από τη Γενική Γραμματεία τον οριζόντιο και διακριτό χαρακτήρα των πολιτικών ισότητας.
Επιπλέον, σήμερα η Γενική Γραμματεία δεν έχει αρκετό προσωπικό για να εκπληρώσει τον ρόλο της ως φορέας συντονισμού, υλοποίησης, παρακολούθησης και αξιολόγησης των μέτρων και πολιτικών εφαρμογής της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης.
Σύμφωνα με την Πρωτοβουλία επίσης η Γενική Γραμματεία δεν έχει αρκετά χρήματα για να εκτελέσει αποτελεσματικά το έργο της, καθώς ο προϋπολογισμός για τις δαπάνες της έχει μειωθεί σημαντικά από το 2020 και μετά. Συγκεκριμένα, το 2020 δεν είχε καθόλου κονδύλια, ενώ το 2022 είχε μόνο 29.000 ευρώ, από τα 400.000 ευρώ που είχε το 2019, κατά τη διάρκεια της προηγούμενης κυβέρνησης
Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ο αριθμός των γυναικοκτονιών και των περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας αυξήθηκε και επιδεινώθηκε. Παρατηρήθηκε ότι η αύξηση αυτή συνεχίστηκε και μετά την εφαρμογή του νόμου Τσιάρα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας, το ποσοστό αυτών των περιστατικών αυξήθηκε κατά 61% το 2021 και κατά 99,79% το 2022 σε σχέση με το 2020.
Μάλιστα, φαίνεται ότι η ενδοοικογενειακή βία εντάθηκε μετά την εφαρμογή του νόμου 4800/2021 για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια, που επέτρεψε σε ορισμένους άνδρες να εξακολουθήσουν να καταδικάζουν και να εκδικούνται τις πρώην συζύγους τους σε δικαστήρια. Αυτό οδήγησε σε αύξηση των διακηρύξεων μισογυνισμού, σεξισμού και πατριαρχικών απόψεων.
Το 2010 δημιουργήθηκε ένα δίκτυο δομών στήριξης θυμάτων έμφυλης βίας, το οποίο αποτελείται από 44 συμβουλευτικά κέντρα, 19 καταφύγια για κακοποιημένες γυναίκες και την 24ωρη τηλεφωνική γραμμή SOS 15900. Παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει 12 χρόνια από την ίδρυσή τους, η λειτουργία τους είναι αβέβαιη, καθώς δεν έχουν επαρκές και εξειδικευμένο προσωπικό και οι δαπάνες τους δεν καλύπτονται από τον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά από Ευρωπαϊκά κονδύλια.
Παρά τη μεγάλη ανάγκη για διεύρυνση του δικτύου σε όλη την Ελλάδα, δεν έχει δημιουργηθεί καμία νέα δομή τα τελευταία χρόνια λόγω έλλειψης πόρων, και συνεπώς, υπάρχουν περιοχές όπου δεν υπάρχει κανένα εξειδικευμένο συμβουλευτικό κέντρο, ακόμη και σε μεγάλους δήμους, νομούς και νησιά.
Στην Ελλάδα υπάρχει χαμηλό ποσοστό γυναικών στα κέντρα λήψης αποφάσεων, σε σχέση με τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο. Οι γυναίκες αποτελούν μειονότητα στο ελληνικό κοινοβούλιο, με μόλις το 21,5% των εδρών και η χώρα βρίσκεται στην 103η θέση στην παγκόσμια κατάταξη των χωρών ως προς τον αριθμό των γυναικών στα εθνικά κοινοβούλια. Επιπλέον, οι γυναίκες είναι σπάνιες στα υπουργικά συμβούλια και στις θέσεις των δημάρχων και περιφερειάρχων.
Στην Ευρώπη υπάρχει ένα χάσμα στους μισθούς μεταξύ ανδρών και γυναικών της τάξης του 15%. Η ανεργία των γυναικών έχει συνεχώς υψηλότερα ποσοστά από τους άνδρες, τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ελλάδα.
Οι γυναίκες εργάζονται συχνότερα σε επισφαλείς και μερικές θέσεις εργασίας και αντιμετωπίζουν ανισότητες και εμπόδια στον χώρο εργασίας, ειδικά όταν πρόκειται για προαγωγή στις θέσεις εργασίας (φαινόμενο της “γυάλινης οροφής”). Επιπλέον, αντιμετωπίζουν συχνά σεξουαλική και ηθική παρενόχληση στην εργασία, με αποτέλεσμα να χάνουν τη δουλειά τους.
Οι απολύσεις εγκύων είναι ακόμα ένα πρόβλημα, και οι εργαζόμενες μητέρες και οι μονογονεϊκές μητέρες αντιμετωπίζουν δυσκολίες λόγω έλλειψης δημόσιων δομών για την περίθαλψη και τη φροντίδα των παιδιών και των ηλικιωμένων.
