Η λεπτή σκόνη της ατμόσφαιρας μπορεί τελικά να έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εξαφάνιση των δεινοσαύρων. Πριν από περίπου 66 εκατομμύρια χρόνια, ένας διαστημικός βράχος μεγαλύτερος από το Everest συνετρίβη στη σημερινή ακτή του Μεξικού, σκοτώνοντας τα τρία τέταρτα της ζωής στη Γη, μαζί και τους δεινόσαυρους.
Όμως, οι λεπτομέρειες για το πώς εξελίχθηκαν όλα αυτά είναι ακόμα υπό συζήτηση. Πρόσφατα ωστόσο, οι επιστήμονες άνοιξαν ένα γεωλογικό μαύρο κουτί που υποδηλώνει ότι η πρόσκρουση του αστεροειδούς δημιούργησε ένα σύννεφο λεπτόκοκκης σκόνης που εμπόδισε το ηλιακό φως, μείωσε σημαντικά τη θερμοκρασία του πλανήτη μας, σταμάτησε τη φωτοσύνθεση και κατέστρεψε την τροφική αλυσίδα. Η ιδέα αυτή είχε προταθεί από τους γεωλόγους το 1980 αν και στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε, καθώς τα δείγματα βράχων από την εποχή αυτή δεν διέθεταν επαρκή ποσότητα σκόνης ικανή να προκαλέσει έναν παγκόσμιο χειμώνα.
Νεότερες μελέτες ωστόσο, ανέλυσαν 40 δείγματα ιζημάτων που ελήφθησαν από ένα πολύ πιο πλούσιο κοίτασμα βάθους 1.3 μέτρων στο Tanis της Βόρειας Dakota. Η τοποθεσία αυτή βρίσκεται 3.000 χιλιόμετρα βόρεια του κρατήρα του αστεροειδούς Chicxulub, αλλά παρέχει ένα μοναδικό στιγμιότυπο του τρόπου με τον οποίο εξαπλώθηκαν τα σύννεφα σκόνης, αιθάλης και σωματιδίων κατά τα χρόνια μετά την πρόσκρουση.
Χρησιμοποιώντας μοντέλα σε υπολογιστή, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι αυτή η λεπτή σκόνη, που δημιουργήθηκε όταν ο αστεροειδής χτύπησε τη Γη και κονιορτοποίησε το πέτρωμα από κάτω, ήταν η πιο θανατηφόρα από τα σωματίδια που απελευθερώθηκαν όταν ο μετεωρίτης πλάτους 10 έως 15 χιλιομέτρων συγκρούστηκε με τη Γη.
Διαπίστωσαν ακόμη ότι τα υψηλά επίπεδα σκόνης στην ατμόσφαιρα θα δημιουργούσαν ένα παγκόσμιο σκοτάδι διάρκειας σχεδόν δύο ετών, το οποίο θα καθιστούσε αδύνατη τη φωτοσύνθεση των φυτών.
Χωρίς τα φυτά, ολόκληρη η τροφική αλυσίδα θα είχε καταρρεύσει. Τα κορυφαία αρπακτικά, όπως ο Tyrannosaurus rex κυνηγούσαν θηράματα που εξαρτώνταν από τα φυτά ως μέρος της διατροφής τους.
Αυτή η σκόνη θα μπορούσε να παραμείνει αιωρούμενη στον αέρα για έως και 15 χρόνια, προκαλώντας πτώση της παγκόσμιας θερμοκρασίας κατά 15°C και προκαλώντας διακοπή της φωτοσύνθεσης για σχεδόν δύο χρόνια.
