Παρά το γεγονός ότι οι μισθοί στην Ελλάδα έχουν αρχίσει, ως απόλυτος αριθμός, εδώ και χρόνια να ανεβαίνουν, αποδεικνύεται ότι ο ρυθμός με τον οποίο πραγματοποιείται αυτή η άνοδος, απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί αρκετός για να ξεκολλήσει η χώρα μας από τον πάτο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
- Ο μέσος ετήσιος μισθός πλήρους απασχόλησης στην Ελλάδα το 2025 είναι 18.800 ευρώ, δηλαδή μόλις το 45,3% του ευρωπαϊκού μέσου όρου των 41.500 ευρώ.
- Οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας στην Ελλάδα αυξάνονται με πολύ αργό ρυθμό και δεν προσφέρουν ουσιαστικές αυξήσεις, ενώ η προοπτική για το 2027 δείχνει μηδενικές ή ελάχιστες αυξήσεις.
- Το αυξανόμενο κόστος ζωής στην Ελλάδα μειώνει σημαντικά την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων, οδηγώντας τους σε αρνητικά ποσοστά αποταμίευσης και αύξηση χρεών.
- Οι δαπάνες κοινωνικής προστασίας στην Ελλάδα αυξήθηκαν ελάχιστα το 2025 (+0,6%), παραμένοντας σημαντικά κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, με ποσοστό γύρω στο 21,9% του ΑΕΠ.
- Η οικονομική κατάσταση των Ελλήνων εργαζόμενων χαρακτηρίζεται από χαμηλούς μισθούς, έλλειψη προοπτικών και αδύναμο κοινωνικό κράτος σε σχέση με άλλες χώρες της ΕΕ.
Όπως προκύπτει από πρόσφατα στοιχεία της Eurostat για το 2025 η μισθολογική πραγματικότητα εξακολουθεί να είναι μία από τις χειρότερες στην ΕΕ, σκιαγραφώντας μία ζοφερή εικόνα για την οικονομική κατάσταση της πλειοψηφίας των Ελλήνων εργαζόμενων, που δεν μπορούν να απεγκλωβιστούν από τις τελευταίες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Κι αυτό καθώς ο μέσος ετήσιος μισθός πλήρους απασχόλησης στη χώρα μας παραμένει κάτω από το μισό του ευρωπαϊκού μέσου όρου, την ώρα που οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας προχωρούν μεν αλλά με πολύ αργούς ρυθμούς σε σχέση με την υπόλοιπη ΕΕ, όπως και οι δαπάνες για την κοινωνική προστασία.
Στην προτελευταία θέση της ΕΕ οι μισθοί στην Ελλάδα
Έτσι, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat, ο μέσος ετήσιος προσαρμοσμένος μισθός πλήρους απασχόλησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση ανήλθε το 2025 στις 41.500 ευρώ, σημειώνοντας αύξηση 4,3% σε σχέση με τις 39.800 ευρώ του 2024.
Στην κορυφή της κατάταξης βρίσκεται το Λουξεμβούργο με 85.600 ευρώ, ακολουθούμενο από τη Δανία (73.500 ευρώ) και την Ιρλανδία (64.400 ευρώ).
Από την άλλη πλευρά, οι ετήσιες ονομαστικές αποδοχές στην Ελλάδα (χωρίς αποπληθωρισμό, προσαρμοσμένες σε πλήρη απασχόληση) αντιστοιχούν σε 18.800€, βρίσκονται δηλαδή, μόλις στο 45,3% του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Έχουμε δηλαδή μία χαώδη απόσταση από τον μέσο μισθό στην ΕΕ κατά 22.700 ευρώ το χρόνο.
Έλλειψη προοπτικής και καθηλωμένοι μισθοί
Και η τεράστια αυτή απόσταση στους μισθούς ίσως να μην ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα αν δεν συνοδευόταν από παντελή έλλειψη προοπτικής.
Όταν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας «σέρνονται» τόσα χρόνια χωρίς πραγματικές αυξήσεις, οι εργαζόμενοι νιώθουν ότι δεν υπάρχει κανένα «δίχτυ ασφαλείας» απέναντι στην ακρίβεια.
Πόσο μάλλον όταν και η προοπτική του 2027 προδιαγράφει μηδενικές ή ελάχιστες αυξήσεις για την πλειονότητα διευρύνοντας ακόμα περισσότερο τις ανισότητες μέσα στην ελληνική κοινωνία και πυροδοτώντας ακόμα μεγαλύτερο κλίμα δυσαρέσκειας ιδιαίτερα στους μικρομεσαίους.
Το αυξανόμενο κόστος ζωής συρρικνώνει την αγοραστική δύναμη
Η ήδη μεγάλη απόκλιση που εμφανίζεται στους ονομαστικούς μισθούς μεταξύ Ελλήνων και Ευρωπαίων γίνεται κολοσσιαία όταν συνυπολογιστεί και το πραγματικό κόστος ζωής της Ελλάδας που είναι από τα υψηλότερα πανευρωπαϊκά.
Σε αυτό το πλαίσιο οι πολίτες όχι μόνο δεν έχουν τη δυνατότητα να αποταμιεύσουν αλλά υποχρεώνονται να χρεωθούν ακόμα και για να ανταπεξέλθουν στις καθημερινές τους ανάγκες. Τα αρνητικά ποσοστά αποταμίευσης των Ελλήνων απειλούν άμεσα την μελλοντική κατανάλωση και την πορεία του ΑΕΠ.
Η Ελλάδα ουραγός και στην κοινωνική προστασία
Την ίδια στιγμή, το δίχτυ κοινωνικής προστασίας αποδεικνύεται εξαιρετικά αδύναμο. Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις της Eurostat για το 2025, οι συνολικές δαπάνες κοινωνικής προστασίας στην ΕΕ ανήλθαν σε 5,183 τρισ. ευρώ (αύξηση 4,9%), με τις συντάξεις να απορροφούν το 41,5% και την υγειονομική περίθαλψη το 30%.
Ωστόσο στην Ελλάδα η αύξηση των δαπανών σε ευρώ ήταν μόλις 0,6% (η χαμηλότερη σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση μαζί με τη Ρουμανία στο +0,7% και τη Φινλανδία στο +1,3%), την ώρα που χώρες της Ανατολικής Ευρώπης κινούνται με διψήφιους ρυθμούς (π.χ. Κροατία +15,4%). Οι ελληνικές δαπάνες κοινωνικής προστασίας ως ποσοστό του ΑΕΠ, κινούνται γύρω στο 21,9%, δηλαδή περίπου 5,6 ποσοστιαίες μονάδες κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Όλα τα παραπάνω στοιχεία περιγράφουν μια πολύ δύσκολη πραγματικότητα με χαμηλούς μισθούς χωρίς ισχυρές συλλογικές συμβάσεις, προοπτικές στασιμότητας για το 2027, και ένα κράτος πρόνοιας που προσπαθεί αλλά δείχνει ανήμπορο να ακολουθήσει τις ευρωπαϊκές εξελίξεις.
