Η 26χρονη αθλήτρια του ΣΑΠΚ Νεάπολης συγκίνησε με τη νίκη της στον αυθεντικό μαραθώνιο της Αθήνας και μιλά στο SDNA για την κατάκτηση της πρώτης θέσης, την περιπέτεια με την υγεία της, αλλά και τα στηρίγματά της σε αυτή τη δύσκολη πορεία.
Η Βασιλική Κωνσταντινοπούλου ξέρει τι θα πει δύναμη ψυχής. Πριν από δύο χρόνια είχε διαγνωστεί με μυελοειδές καρκίνωμα του θυρεοειδούς, υποβλήθηκε σε επέμβαση, αλλά στη συνέχεια με επίπονη και επίμονη προσπάθεια κυνήγησε το όνειρο της και επιβραβεύτηκε. Ανέβηκε στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου του μαραθωνίου.
Από μικρή στο στίβο, ξεκίνησε να μπαίνει σε αγώνες στα 16 της ως δρομέας μεσαίων και μεγάλων και στράφηκε στο μαραθώνιο έπειτα από παρότρυνση του συζύγου της, Γιάννη Κρέκα (επίσης δρομέα). Στήριγμα της η οικογένειας της, αλλά και ο μικρός της ήρωας, όπως μας εξομολογείται.
Ήταν ακριβώς πριν μια εβδομάδα, όταν στο Παναθηναϊκό στάδιο η Ελληνίδα δρομέας έκοψε την κορδέλα και τερμάτισε τα 42χλμ και 195μ. πρώτη στις γυναίκες. Και μάλιστα στη δεύτερη συμμετοχή της σε μαραθώνιο, ενώ πέρσι είχε κατακτήσει την τρίτη θέση. Με χρόνο 2:46:01, κατάφερε να βελτιώσει το ατομικό της ρεκόρ που ήταν 2:51:32.
«Είμαι χαρούμενη για τη νίκη μου, τώρα αν έγραψα ιστορία ή όχι δεν το ξέρω, αλλά ήταν κάτι που το προσπάθησα. Απαιτεί θυσίες η προπόνηση που κάνει κάποιος για τον μαραθώνιο, ανεξάρτητα στο τέλος από τη θέση ή το χρόνο του. Το χάρηκα πολύ και όταν το κατέκτησα άργησα να το συνειδητοποιήσω.
Έτρεξα συντηρητικά, προσπάθησα να μην πάω με το αρχικό πλάνο, εφόσον είχε ζέστη. Από κοινού με τον προπονητή μου είχαμε πει να πάω πιο αργά το πρώτο μισό του αγώνα και μετά αν έχω δυνάμεις να ανεβάσω ρυθμό.
Ήταν κάτι απρόσμενο για εμένα, δεν το φανταζόμουν. Είναι και δύσκολο να σταθεί κανείς στην εκκίνηση ενός μαραθωνίου και να πει θα κερδίσω, όποια κι αν είναι η φυσική του κατάσταση, ότι προπόνηση και να έχει κάνει. Πρώτα από όλα, γιατί έχεις να συναγωνιστείς με αθλητές ή αθλήτριες που δεν ξέρεις τι έχει κάνει ο καθένας στην προπόνηση, αλλά και ο μαραθώνιος είναι γενικά ένα δύσκολο αγώνισμα. Είναι πολλά τα χιλιόμετρα για να πει ότι κανείς ότι είναι σίγουρος-η.
Την πρώτη φορά πήρα την τρίτη θέση και αυτό μου έδωσε ελπίδες και όρεξη να συνεχίσω και το προσπάθησα πολύ φέτος. Δεν έκανα διακοπές, πήγαμε όλοι οικογενειακώς για προετοιμασία, στο Καρπενήσι και είχα το στήριγμα μου, τον άνθρωπο μου και το παιδί μου που έρχεται μαζί από την προπόνηση μέχρι και την προετοιμασία, Κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια».
Περάσατε όπως έχετε πει και μια δύσκολη περιπέτεια με την υγεία σας…
«Κάθε άνθρωπος περνά τις δυσκολίες του, σε μένα δυστυχώς έτυχαν όλες μαζί. Κατάφερα να το ξεπεράσω, γιατί έχω κι εγώ ένα «μικρό ήρωα», που γιόρταζε την ημέρα της προωρότητας (17 Νοεμβρίου), οπότε είχα κουράγιο. Περάσαμε κι από εκεί μια περιπέτεια, αλλά είμαστε πολύ καλά.
Είχα το παιδάκι μου, τη χαρά του να γυρίσω στην καθημερινότητα μαζί του. Το τρέξιμο όχι ότι δεν το σκεφτόμουν, αλλά ήρθε αργότερα από το χειρουργείο. Πέρασα αυτή τη δυσκολία, χειρουργήθηκα και ο σύζυγός μου με παρότρυνε. Ρωτούσε τους γιατρούς αν μπορώ να τρέξω και σε τι επίπεδο μπορώ να φτάσω. Ήταν πολύ θετικοί σε αυτό, λέγοντας ότι μπορώ να κάνω ακόμη και πρωταθλητισμό. Οπότε 40 μέρες μετά το χειρουργείο, κι ενώ είχα πάει να δω έναν αγώνα, μου το πρότεινε, με έβαλε να τρέξω και μετά από εκείνο τον αγώνα αποφάσισα να κάνω «βουτιά» στον μαραθώνιο.
Δεν είμαστε και από ατσάλι οι άνθρωποι, όλοι τρομάζουμε, στεναχωριόμαστε και βρισκόμαστε στη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας που φοβάται για τη συνέχεια, όμως θα πρέπει να βρούμε τη δύναμη από κάτι. Εμένα μου την έδινε η οικογένεια μου και το τρέξιμο. Σε κάποιον άλλον θα είναι κάτι άλλο, η εργασία του ή μια βόλτα. Από εκεί πρέπει να ψάχνει κανείς τη δύναμη, να ξεφεύγει το μυαλό και ύστερα το σώμα ακολουθεί».
Παρατηρώντας στιγμιότυπα και φωτογραφίες μετά τον τερματισμό σας, ήταν πολύ έντονα τα συναισθήματά σας και κατά τη στέψη…Ξεχωρίζετε κάποια φωτογραφία;
«Με συγκίνησε πολύ η φωτογραφία που με κρατάει αγκαλιά ο σύζυγός μου, γιατί μπορεί να την είδατε τώρα που πονούσα και έκλαιγα, καθώς πονάς μετά το μαραθώνιο, αλλά έκλαιγα μετά τον αγώνα, αυτή τη φορά από χαρά.
Αυτή την αγκαλιά, αυτή την ένταση στο πρόσωπο την έχουμε ζήσει πολλές φορές, σε πολλές δυσκολίες και ήταν πάντα εκεί ο σύζυγός μου και με κρατούσε. Όταν είδα αυτή τη φωτογραφία έβαλα τα κλάματα, γιατί του λέω «δες πως είσαι πάντα δίπλα μου».
Τι ήταν αυτό που σας τράβηξε στο στίβο και στο τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων;
«Ασχολήθηκα από 12 ετών με το στίβο και το αγωνιστικό κομμάτι άρχισε στην ηλικία των 16. Έκανα μεσαίες και μεγάλες αποστάσεις και γι’ αυτό ήταν ο λόγος που σκέφτηκα το μαραθώνιο και γιατί αντιπροσωπεύει τις δυσκολίες που περνάμε στη ζωή μας και είναι πραγματικά ένας άθλος και θεωρώ ότι κάθε αθλητής που τρέχει μεγάλες αποστάσεις θέλει να το δοκιμάσει.
Το τρέξιμο μου άρεσε έτσι κι αλλιώς, απλά όταν προπονείσαι και βλέπεις τον εαυτό σου να βελτιώνεται, υπάρχει και το «θέλω να κάτι να κάνω κάτι καλύτερο» κι έτσι το προσπαθώ. Όποιος προσπαθεί ανταμείβεται και έρχεται και ο πρωταθλητισμός στη ζωή».
Αφότου νικήσατε στο μαραθώνιο και μιλήσατε για το πρόβλημα υγείας που περάσατε λάβατε αρκετά μηνύματα…
«Δεν ξέρω αν ταυτίζονται ή παίρνουν δύναμη από μένα, αλλά πήρα πολλά μηνύματα από ανθρώπους που έχουν περάσει ίδιο πρόβλημα ή παρόμοιο και πιο δύσκολο. Ήταν σαν να είδαν τον εαυτό τους, σε όλη την προσπάθεια που έκανα. Βέβαια υπήρξαν και άτομα που είπαν ότι θέλουν να ξεκινήσουν το τρέξιμο».
Από εδώ και πέρα ποια είναι τα σχέδια σας για τη συνέχεια;
«Το μόνο που περιμένει είναι το ταξίδι μου στη Σουηδία και διακοπές που δεν απολαύσαμε αρκετά φέτος και έπειτα με τον προπονητή μου θα βρούμε τον επόμενο στόχο μας. Θέλω να ευχαριστήσω τον Αντώνη Στόικο, γιατί χωρίς αυτόν δεν θα είχα κάτι να αφηγηθώ αυτή τη στιγμή».
