Η παράσταση «Γιου γιαϊ γιάκο», σε κείμενο και σκηνοθεσία Μαρίσσας Φαρμάκη ανεβαίνει, για λίγες μόνο βραδιές, στο θέατρο Rabbithole [Γερμανικού 20, Μεταξουργείο].
Στις πλαγιές του παγωμένου ηφαιστείου Γιουγιαϊγιάκο, τον 15ο αιώνα, τρία παιδιά των Ίνκας βαδίζουν προς την κορυφή. Προορισμένα για θυσία, ετοιμάζονται να γίνουν θεοί. Πεντακόσια χρόνια αργότερα, το 1999, ένας αρχαιολόγος κι ένας απόγονος των Ίνκας ακολουθούν την ίδια πορεία, αναζητώντας ίχνη ζωής στον βράχο και φωνές στον αέρα.
Η παράσταση εμπνέεται από την πραγματική ιστορία της αρχαιολογικής και ανθρωπολογικής αποστολής του 1999 στο βουνό-ηφαίστειο Γιουγιαϊγιάκο, στα σύνορα Χιλής και Αργεντινής, και της ανακάλυψης στα 6.700μ υψόμετρο των τριών μουμιοποιημένων παιδιών Ίνκας. Χάρη στο υψόμετρο και το ξηρό περιβάλλον, τα σώματά τους διατηρούνται μέχρι και σήμερα σχεδόν άθικτα· η στιγμή του θανάτου τους, αποτυπωμένη στην αιωνιότητα.
Εκκινώντας από τη μεθοδολογία του θεάτρου ντοκουμέντο, διανθισμένη με ποιητικό λόγο και στοιχεία δράσης και αφήγησης, η έρευνα για την παράσταση ξεκίνησε την άνοιξη του 2025, στο 13ο Φεστιβάλ Νέων Καλλιτεχνών στο Τρένο στο Ρουφ. Συνεχίστηκε πέρα από την Ελλάδα, στο Teatru Malta της Μάλτας, στο πλαίσιο προγράμματος καλλιτεχνικής φιλοξενίας σε Ευρωπαϊκά Θέατρα, υπό την αιγίδα του Εθνικού Θεάτρου, όπου μέσα από δοκιμές εξελίχθηκε σε μια πρωτότυπη δραματουργία. Φέτος, η παράσταση παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην ολοκληρωμένη της μορφή, στο θέατρο Rabbithole.
Στους ερμηνευτές συναντάμε τη Φαίδρα Χατζοπούλου· μίλησε μαζί μας.
Τι ήταν αυτό που σας συγκίνησε στην ιστορία του «Γιου γιαϊ γιάκο» και σας ώθησε να εμπλακείτε δημιουργικά στην παράσταση;
«Αρχικά, το ότι πρόκειται για πραγματική ιστορία, και μάλιστα σχετικά πρόσφατη -η ανακάλυψη των παιδιών του Γιουγιαϊγιάκο έγινε το 1999. Γενικά, μου αρέσει πολύ το ντοκιμαντέρ, σε όλες τις μορφές του, και με συγκινεί η δημιουργική δοκιμή πάνω σε πρωτογενές υλικό, σε μία αυθεντική βάση, στην οποία πάντα μπορείς να επιστρέφεις και να ξαναξεκινάς. Επιπλέον, το ότι αφορά έναν πολιτισμό που απέχει τόσο πολύ από εμάς, χρονικά και γεωγραφικά αλλά και ουσιαστικά, και για τον οποίο ομολογώ ότι γνώριζα ελάχιστα, ήταν σημαντικό κίνητρο για μένα».
Πώς έγινε η δραματουργική προσέγγιση μια πραγματικής ιστορίας που αφορά τα παιδιά των Ίνκας και ποιες πιστεύετε ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις στη μετατροπή ενός ιστορικού και ανθρωπολογικού γεγονότος σε θεατρικό έργο;
«Αυτή είναι μάλλον μία ερώτηση για τη Μαρίσσα Φαρμάκη, τη σκηνοθέτριά μας, η οποία ανέλαβε και συνέθεσε το κείμενο της παράστασης, μετά την πρώτη μας σκηνική απόπειρα να πούμε αυτή την ιστορία στο Φεστιβάλ Νέων Καλλιτεχνών στο Τρένο στο Ρουφ τον προηγούμενο Μάιο. Αυτό που κάναμε μαζί κατά την προετοιμασία αυτής της παράστασης ήταν έρευνα και συζητήσεις γύρω από τα κύρια θέματα που αγγίζει το έργο, και στη συνέχεια δουλέψαμε το πώς συνομιλούν οι παράλληλες αφηγήσεις, πώς συνδέονται τα διάφορα ποιητικά στοιχεία που έχουν εμπλουτίσει την ιστορία, και πώς συμβαίνουν όλα αυτά ενώ παραμένει καθαρά στο κέντρο η πορεία της ανάβασης και η σπουδαία ανακάλυψη αυτών των παιδιών».
Πώς προσεγγίσατε ερμηνευτικά έναν ρόλο που συνομιλεί με πραγματικά ιστορικά πρόσωπα;
«Με έρευνα, αλλά και με πολλή φαντασία. Θέλω να πω, το πρώτο βήμα ήταν η μελέτη των συνεντεύξεων και συνολικά του διαθέσιμου υλικού του αρχαιολόγου Γιόχαν Ράινχαρτ, τόσο από την αποστολή στο Γιουγιαϊγιάκο όσο και από άλλες. Έχοντας αυτά τα δεδομένα στον νου, στις πρόβες υπήρξε η ελευθερία και ο πειραματισμός, ώστε να ανακαλύψω πού συναντούν οι αφηγήσεις του Ράινχαρτ τη συνθήκη του έργου μας αλλά και εμένα, πού ακουμπάμε και πού αποκλίνουμε. Συνολικά, το αντιμετώπισα ως μία μεταφορά· η προσέγγιση ήταν συναισθηματική και ψυχική· είναι ξεκάθαρο πως δεν είμαι ένας 55χρονος Aμερικανός άνδρας επιστήμονας».
Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη σκηνή που σας δοκιμάζει περισσότερο ως ηθοποιό;
«Θα έλεγα ότι η μεγαλύτερη πρόκληση, που αφορά βέβαια το σύνολο της παράστασης και όχι κάποια συγκεκριμένη σκηνή, είναι η ερμηνεία της σωματικής εξάντλησης ταυτόχρονα με τον ενθουσιασμό και την πίστη για την ανακάλυψη».
Πιστεύετε ότι η παράσταση μιλά μόνο για το παρελθόν ή, τελικά, κυρίως για το παρόν;
«Πιστεύω ότι αφορά εξίσου και τα δύο. Ναι μεν αναφέρεται στο παρελθόν, αλλά ταυτόχρονα οι έννοιες της μνήμης, του φόβου, της τελετουργίας, του θανάτου και του θεϊκού που διατρέχουν την παράσταση, όπως και το στοιχείο του μύθου, απλώνονται στο διηνεκές. Υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα, και το θέατρο είναι ένας φανταστικός χωροχρόνος για να μιλάμε για αυτές».
Αν έπρεπε να περιγράψετε την εμπειρία αυτού του ρόλου με μία λέξη, ποια θα ήταν;
«Η ανίχνευση».
Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από το Rabbithole;
«Οτιδήποτε από την ιστορία τους αγγίξει, τους φανεί ενδιαφέρον ή και παράξενο, οτιδήποτε με το οποίο συνδεθούν. Ίσως την επιθυμία να πάνε μία εκδρομή στο βουνό. Και ίσως την προοπτική ότι είναι δυνατή μία αντίστροφη πορεία, από την ανυπαρξία στην ύπαρξη».
Αν μπορούσατε να απευθύνετε μία ερώτηση στα ίδια τα παιδιά του Γιουγιαϊγιάκο, ποια θα ήταν;
«Τι όνειρα είδαν σε αυτόν τον μεγάλο και βαθύ παγωμένο ύπνο τους, μέσα στο ηφαίστειο».
Ταυτότητα Παράστασης
Κείμενο/Σκηνοθεσία: Μαρίσσα Φαρμάκη
Σκηνικά/Κοστούμια: Ασημίνα Λιαρμακοπούλου
Μουσική: Στέφανος Μουρούτσος
Φωτισμοί: Γιώργος Βλαχονικολός
Επιμέλεια κίνησης: Ελπινίκη Σαριπανίδου
Συνεργασία στη δραματουργία: Φαίδρα Χατζοπούλου
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Φωτογραφίες: Αναστασία Γιαννάκη
Γραφιστικά: Κώστας Στεργίου
Βίντεο promo: Σταύρος Άλλος
Παραγωγή: ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ θεαματική Α.Μ.Κ.Ε.
Παίζουν (αλφαβητικά): Σπυριδούλα Γκέκα, Σταυρούλα Καραλίδου, Σπύρος Σιδέρης, Φαίδρα Χατζοπούλου
Στη φωνή του Sir Mortimer ο Johnny Rabe
Πληροφορίες Παράστασης
Παραστάσεις: έως Πέμπτη 2 Απριλίου
Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετάρτη & Πέμπτη στις 21:00
Τιμές εισιτηρίων: 15€ (γενική είσοδος), 12€ (φοιτητικό, ανέργων, ατέλειες)
Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
Προπώληση εισιτηρίων: https://www.ticketservices.gr/event/giou-giai-giako-rabbithole/?lang=el
Τηλεφωνικές κρατήσεις: 210 5249903
RABBITHOLE | Γερμανικού 20, Μεταξουργείο | 210 5249903 | rabbitholespace.com
