Μία χώρα σοκαρισμένη. Μία χώρα διαλυμένη. Μόνο θλίψη. Σιωπή.
Ξημερώνει άνοιξη. Μα μόνο άνοιξη δεν νιώθουμε. Πως μπορεί να ξημέρωσε καλή μέρα? Πως να πεις καλό μήνα?
Ήρθε ο Μάρτης, μαζί με δάκρυα, συντρίμμια, άμορφες σιδερένιες μάζες, δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες ανθρώπους που δεν θα ξεπεράσουν ποτέ αυτή την εμπειρία.
Μα πάνω απ’όλα, οι γονείς , τα αδέρφια, οι σύντροφοι, οι φίλοι, οι οικογένειες. Άνθρωποι που περίμεναν τους αγαπημένους τους να γυρίσουν σπίτι. Οι γονείς που τους είπε το παιδί τους «κοιμηθείτε, φτάνω». Που το μεγάλωσαν και δεν θα το ξανά αγκαλιάσουν ποτέ, ο αδερφός που είχε μαλώσει πριν μέρες με την αδερφή του για ασήμαντο λόγο, ο σύντροφος που ακόμα δεν ξέρει αν η κοπέλα του είναι νεκρή, αγνοούμενη ή νοσηλεύεται με ακόμα 60 συνταξιδιώτες της, o φίλος που περίμενε τον κολλητό του να γυρίσει, η γιαγιά που δεν θα της πουν ότι το εγγόνι της χάθηκε για να μην την στεναχωρήσουν.
Και όλα αυτά γιατί? Για ένα ανύπαρκτο σιδηροδρομικό δίκτυο, για μια μηδαμινή αίσθηση ασφάλειας, για μια υπό κατάρρευση χώρα. Γιατί κανένας δεν προλαμβάνει παρα μόνο όταν συμβεί το μοιραίο. Γιατί το λυπάμαι είναι πιο εύκολο, γιατί το συγνώμη είναι δύσκολο. Γιατί πορευόμαστε με το «πάμε κι όπου βγει».
Από την άλλη οι πυροσβέστες, οι τραυματιοφορείς. Που να ήξεραν τι θα αντικρύσουν. Σύγχρονοι ήρωες που ποιος ξέρει άραγε τι αντικρύζουν μέσα στα συντρίμμια. Τι δύναμη ψυχής διαθέτουν για να προσπαθούν και να ελπίζουν για επιζώντες. Τι βάρος κουβαλάνε στην καρδιά τους?
Στην αμαξοστοιχία που ξεκίνησε στις 28.02.23 19.22μμ από την Αθήνα με προορισμό τη Θεσσαλονίκη, θα μπορούσα να είμαι εγώ, εσύ, οι δικοί μας άνθρωποι. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Γι’αυτό αγκαλιάστε τους δικούς σας σήμερα, πείτε σ’αγαπώ και κρατήστε την ανάσα σας από ανακούφιση που μπορείτε να το κάνετε. Κάποιοι δεν μπορούν.
