«Η πολιτική του στα εργασιακά δεν είναι απλώς αντεργατική, είναι εχθρική προς την ίδια την έννοια της αξιοπρεπούς εργασίας»
«Η Νέα Δημοκρατία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα μείνουν στην ιστορία ως η κυβέρνηση που νομιμοποίησε το 13ωρο και επανέφερε τη χώρα σε εργασιακό Μεσαίωνα», σχολιάζει, με αφορμή και τη σημερινή ανάρτηση του πρωθυπουργού, ο υπεύθυνος Κ.Τ.Ε. Εργασίας του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής.
Ο Παύλος Χρηστίδης επισημαίνει πως «από την πρώτη ημέρα ανάληψης της διακυβέρνησης από τη Νέα Δημοκρατία, η ελληνική αγορά εργασίας δέχεται συνεχείς, μεθοδικές και βάναυσες επιθέσεις», με αποτέλεσμα την «πλήρη απορρύθμιση της ζωής των εργαζομένων, με τη χώρα μας να κατατάσσεται σήμερα προτελευταία στην Ε.Ε. ως προς την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων».
«Η πολιτική του κ. Μητσοτάκη στα εργασιακά δεν είναι απλώς αντεργατική, είναι εχθρική προς την ίδια την έννοια της αξιοπρεπούς εργασίας», υποστηρίζει, σημειώνοντας ότι με σειρά νομοθετικών παρεμβάσεων, η κυβέρνηση «κατεδάφισε συστηματικά θεμελιώδη δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αγώνες δεκαετιών».
Συγκεκριμένα αναφέρει:
«- Ν.4623/2019: Καταργήθηκε ο “βάσιμος λόγος” απόλυσης. Ο εργοδότης απέκτησε ξανά το δικαίωμα να απολύει χωρίς καμία αιτιολόγηση, αυξάνοντας την εργασιακή ανασφάλεια.
– Ν.4808/2021, ο περιβόητος “νόμος Χατζηδάκη”: Παρά τις διαβεβαιώσεις ότι “το 8ωρο δεν καταργείται”, εισήχθη η ατομική διευθέτηση του χρόνου εργασίας, αυξήθηκαν οι υπερωρίες, περιορίστηκε το δικαίωμα στην απεργία και εξαιρέθηκαν στελέχη επιχειρήσεων από την προστασία του ωραρίου.
– Ν.5053/2023: Επεκτάθηκε η 6ήμερη εργασία, θεσπίστηκαν ποινές φυλάκισης για όσους παρεμποδίζουν απεργίες, κατοχυρώθηκε η δυνατότητα απόλυσης χωρίς προειδοποίηση εντός 12 μηνών και ενισχύθηκε η παράλληλη απασχόληση με όρους εξάντλησης του εργαζομένου».
Ο αρμόδιος τομεάρχης του ΠΑΣΟΚ προσθέτει ότι «σήμερα, με το νέο νομοσχέδιο για το 13ωρο, ολοκληρώνεται η κατεδάφιση κάθε έννοιας εργασιακού δικαιώματος» και σχολιάζει ότι «ο κ. Μητσοτάκης προσπαθεί να παρουσιάσει τη διάλυση του ωραρίου ως “ευελιξία”, αποκρύπτοντας σκόπιμα ότι, σύμφωνα με πάγια νομολογία του Αρείου Πάγου, ο εργαζόμενος οφείλει να αιτιολογήσει την άρνησή του να εργαστεί υπερωριακά». «Και εδώ βρίσκεται η ουσία», τονίζει ο κ. Χρηστίδης, αναφέροντας ότι «άρνηση σημαίνει ότι ο εργοδότης δίνει εντολή και ο εργαζόμενος πρέπει να αποδείξει γιατί δεν μπορεί να την εκτελέσει», ενώ «συναίνεση, αντίθετα, σημαίνει ελεύθερη και αμοιβαία συμφωνία, κάτι που δεν υφίσταται στην πράξη όταν υπάρχει εξάρτηση από τον εργοδότη και φόβος απόλυσης». «Η διαφορά είναι θεμελιώδης και η κυβέρνηση την παρακάμπτει συνειδητά», τονίζει.
Καταληκτικά αναφέρει ότι «οι νέοι που εργάζονται στον τουρισμό, στην εστίαση, στη διανομή, στα logistics, δεν ζητούν πολλά. Ζητούν να μπορούν να ζουν από τη δουλειά τους, όχι να εξοντώνονται καθημερινά για έναν μισθό που δεν φτάνει ούτε για τα βασικά».
