Το νέο αφήγημα της συλλογικής Δύσης με επικείμενη τη συντριβή στον πόλεμο αντιπροσώπων της Ουκρανίας είναι «να μη νικήσει η Ρωσία πάση θυσία».
Τα επιχειρήματα της Δύσης παραπέμπουν σε μία εμπλοκή χερσαίων δυνάμεων στην Ουκρανία, έστω και εάν αυτά επισήμως δεν θα επιχειρήσουν υπό τη σημαία του ΝΑΤΟ.
Στις 26 Φεβρουαρίου 2024, ο Γάλλος πρόεδρος Emmanuel Macron δεν απέκλεισε την αποστολή χερσαίων στρατευμάτων στην Ουκρανία.
Αν και παραδέχτηκε ότι δεν υπάρχει συναίνεση σχετικά με αυτό το ενδεχόμενο στο ΝΑΤΟ, ο Macron επέμεινε ότι «τίποτα δεν πρέπει να αποκλειστεί» και πως «θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να διασφαλίσουμε ότι η Ρωσία δεν θα κερδίσει».
Την επόμενη μέρα, ο Γάλλος πρωθυπουργός Gabriel Attal επανέλαβε το μήνυμά του, λέγοντας ότι «τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί σε έναν πόλεμο».
Όπως και ο Macron παραδέχθηκε ότι δεν υπάρχει συναίνεση για το θέμα, αλλά επέμεινε επίσης ότι «θα κάνουμε ό,τι χρειάζεται για να διασφαλίσουμε ότι η Ρωσία δε θα κερδίσει αυτόν τον πόλεμο».
«Αυτό αφήνει το προφανές ερώτημα να αιωρείται, τι ακριβώς μπορεί να κάνει η συλλογική Δύση (πολύ λιγότερο η Γαλλία μόνη της) για να «διασφαλίσει» την ήττα της Μόσχας στην Ουκρανία;» διερωτάται ο γεωπολιτικός και στρατιωτικός αναλυτής Drago Bosnic.
Ποιος συνασπισμός θα εμπλακεί στην Ουκρανία
Πρώτον, θα πρέπει να σχηματιστεί ένας ξεκάθαρος συνασπισμός.
Το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να εμπλακεί συλλογικά στην Ουκρανία λόγω του απλού γεγονότος ότι το ουκρανικό καθεστώς δεν είναι επίσημο μέλος.
Η επίκληση του άρθρου 4 ή του 5 θα απαιτούσε έναν εξωτερικό εχθρό που να απειλεί ένα ή περισσότερα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ.
Και ακόμη και σε μια τέτοια περίπτωση, όλα τα μέλη θα πρέπει να συμφωνήσουν στη συλλογική άμυνα.
Πόσο πιθανό είναι όμως χώρες όπως η Πορτογαλία, η Ισπανία ή η Ιταλία να εισέλθουν σε άμεση αντιπαράθεση με μια παγκόσμια υπερδύναμη όπως η Ρωσία, ακόμη και στην περίπτωση που η Μόσχα αποφάσιζε να επέμβει σε κράτη – μέλη του ΝΑΤΟ όπως η Εσθονία ή η Λετονία;
Δεύτερον, ακόμη και αν δημιουργηθεί ένας τέτοιος συνασπισμός, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα εμπλέκονται παθολογικά ρωσοφοβικές χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Πολωνία και τα κράτη της Βαλτικής (Εσθονία, Λετονία Λιθουανία).
Διάσπαση ΝΑΤΟ
Αυτό ουσιαστικά θα διασπούσε το ΝΑΤΟ σε κατηγορίες, ανάλογα με το ποιος βρίσκεται σε άμεσο πόλεμο με τη Ρωσία και ποιος όχι.
Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να εμπλακούν άμεσα, καθώς αυτό θα ωθούσε τον κόσμο πιο κοντά στη θερμοπυρηνική εξόντωση, πράγμα που σημαίνει ότι η Ουάσιγκτον θα περιοριζόταν σε μεγάλο βαθμό σε αυτό που ήδη κάνει στην Ουκρανία – logistics, ISR (πληροφορίες, επιτήρηση, αναγνώριση), μυστικές επιχειρήσεις και έμμεση υποστήριξη γενικότερα.
Εδώ έρχεται το κυρίως ερώτημα, ποιος θα διεξήγαγε την πραγματική μάχη με τα ρωσικά στρατεύματα;
Είναι ξεκάθαρο ότι το ουκρανικό καθεστώς θα έπρεπε να παράσχει το μεγαλύτερο μέρος των στρατευμάτων.
Ήδη επεμβαίνει το ΝΑΤΟ με …γνωστά τα αποτελέσματα
«Το μόνο πρόβλημα σε όλο το σχέδιο είναι ότι αυτό ακριβώς κάνουν τα τελευταία δύο χρόνια και δεν έχει πάει καλά, ιδιαίτερα τις τελευταίες εβδομάδες.
Τα καλύτερα όπλα και εξοπλισμός του ΝΑΤΟ έχουν εξαλειφθεί από τον ρωσικό στρατό μέσα σε λίγες μέρες.
Και ενώ οι ουκρανικές δυνάμεις δεν προοδεύουν στο πεδίο των μαχών, δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι οι στρατιώτες του ΝΑΤΟ θα τα κατάφερναν καλύτερα.
Αρκετές δυτικές χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου, έχουν ήδη αναπτύξει στρατεύματα «μαύρων» επιχειρήσεων μεταμφιεσμένων σε εθελοντές ή μισθοφόρους.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο ρωσικός στρατός αιχμαλώτισε Γερμανούς και Πολωνούς στρατιώτες, που είχαν αναπτυχθεί για να υποστηρίξουν επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας που περιλαμβάνουν τεθωρακισμένα προερχόμενα από το ΝΑΤΟ.
Επιπλέον, το δυτικό προσωπικό πιστεύεται ευρέως ότι χειρίζεται άλλα πιο σύνθετα μέσα, όπως το σύστημα SAM «Patriot» (πύραυλοι επιφανείας-αέρος) και παρόμοιες αντιαεροπορικές άμυνες στις οποίες οι Ουκρανοί δεν είχαν εκπαιδευθεί.
Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για άλλα οπλικά συστήματα όπως το M270 MLRS (πολλαπλό σύστημα πυραύλων εκτόξευσης) και η τροχήλατη εκδοχή του, το HIMARS.
Αυτό και μόνο καθιστά το προσωπικό του ΝΑΤΟ πρωταρχικό στόχο για τον ρωσικό στρατό, όπως αποδεικνύεται από το χτύπημα της 16ης Ιανουαρίου που εξολόθρευσε τουλάχιστον 60 Γάλλους μισθοφόρους στο Kharkiv.
Ρωσικές πηγές ανέφεραν ότι επρόκειτο για «καλά εκπαιδευμένους ειδικούς που εργάζονταν σε οπλικά συστήματα πολύ περίπλοκα για τους μέσους στρατεύσιμους».
