Οι κεντρικές τράπεζες έχουν αποτύχει την κεντρική αποστολή τους η οποία περιγράφεται στους καταστατικούς τους χάρτες (mandate): της διατήρησης σταθερού του επιπέδου των τιμών.
Στις ΗΠΑ, αλλά και στη Ευρωζώνη ο πληθωρισμός αποδεικνύεται περισσότερο επίμονος από ό,τι τα στοιχεία υποδεικνυουν – και πλέον οι κεντρικές τράπεζες καθώς κορυφώνεται το ράλι συσφιξης της νομισματικής πολιτικής το οποίο απειλεί με πιστωτική ασφυξία τις οικονομίες έχουν ρίξει «λευκή πετσετα»
Χαρακτηριστική της αποδοχής της ήττας είναι η δήλωση του Έλληνα κεντρικού τραπεζίτη Γιάννη Στουρνάρα το Σάββατο 16 Σεπτεμβρίου στο Bloomberg ότι έχουν εξαντληθεί τα νομισματικά μέσα για την καταστολή των πληθωριστικών πιέσεων και είναι η σειρά των δημοσιονομικών πολιτικών να εμπλακούν στη αντιμετώπιση του πληθωρισμού.
Με το τελευταίο εννοούσε ότι θα πρέπει, σε αδρές γραμμές να διαμορφωθούν συνθήκες ομαλής προσγείωσης της οικονομίας (υφεση) ώστε να αμβλυνθεί ο ρυθμός αύξησης των τιμών.
Παρα τη διαφήμιση των «Bidenomics» στις ΗΠΑ, επικρατούν λανθασμένες αντιλήψεις γύρω από Δείκτη Τιμών Καταναλωτή και δεν αποτελεί πλέον ακριβή βάση για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων του πληθωρισμού.
Αναλυτές επισημαίνουν δείκτης έχει υποστεί πτωτική χειραγώγηση από το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης Biden καθώς πλημμύρισε την αγορά με πετρέλαιο από τα στρατηγικά αποθέματα.
Επειδή τόσα πολλά στοιχεία του ΔΤΚ συνδέονται με την ενέργεια, ο Biden είχε δημιουργήσει μια τεχνητή πτώση του ΔΤΚ χρησιμοποιώντας αυτή τη στρατηγική.
Καθώς τα στρατηγικά αποθέματα εξαντλούνταν και κυβέρνηση χάνει τα εργαλεία της για μείωση των πληθωριστικών πιέσεων, ο ΔΤΚ ανεβαινει εκ νέου και οι τιμές σε ορισμένα είδη πρώτης ανάγκης εκτοξεύονται.
Αυτό συνέβη, με το μεγαλύτερο άλμα του ΔΤΚ σε 14 μήνες και τις τιμές του φυσικού αερίου να επιστρέφουν στα ιστορικά υψηλά τους.
Ποιος ωφελείται;
Ο πληθωρισμός δεν θα υποχωρήσει σύντομα, αλλά το μεγαλύτερο ζήτημα είναι το εξής: ποιος ωφελείται περισσότερο από τον πληθωρισμό και την άνοδο των τιμών;
Η απάντηση μπορεί να είναι προφανής σε ορισμένους, αλλά πολλοί αγνοούν τη βασική αιτία της δυσλειτουργίας όσον αφορά την πολιτική ελέγχου των τιμών και συχνά τη αντιμετωπίζουν ως συνέπεια τυχαίου οικονομικού χάους παρά ως προϊόν έξυπνης «μηχανικής» διαχείρισης της οικονομίας.
Η αλήθεια είναι ότι οι τραπεζικοί ολιγάρχες και η πολιτική ελίτ απολαμβάνουν το πληθωριστικό παλιρροϊκό κύμα γιατί είναι μια τέλεια ευκαιρία να θεσπιστούν εκτενείς σοσιαλιστικού χρακτήρα έλεγχοι στους πόρους.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι κεντρικοί τραπεζίτες είναι οι κύριοι ένοχοι πίσω από τη δημιουργία ενός πληθωριστικού γεγονότος και η λέξη «δημιουργία» ισχύει καλύτερα, επειδή είναι σχεδόν αδύνατο να εμφανιστεί δομικός πληθωρισμός χωρίς αυτούς.
Την ώρα που η προσφορά χρήματος δεν είναι ο μόνος παράγοντας όταν αντιμετωπίζουμε τον πληθωρισμό, είναι ο πιο σημαντικός.
Η μεγαλύτερη ρευστότητα (ζήτηση) που διεκδικεί λιγότερους σε ποσότητα πόρους (προσφορά) πυροδοτεί αστάθεια και οι τιμές ανεβαίνουν.
Οι κεντρικές τράπεζες έχουν πολλές δικαιολογίες για το γιατί «χρειάζονται» να μαζέψουν περισσότερα δολάρια ή πέσος ή λίρες ή μάρκα, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ξέρουν ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα.
Έχει συμβεί πάρα πολλές φορές κατά το παραλθόν για να μην το ξέρουν…
Η επιβολή δελτίου
Παρόμοια σχέδια εξετάζονται και σε άλλες πόλεις της χώρας.
Με άλλα λόγια, οι αριστερές κυβερνήσεις τρομάζουν τις επιχειρήσεις ενώ σχεδιάζουν να αντικαταστήσουν τις «βασικές υπηρεσίες» με κυβερνητικές λειτουργίες.
Έγραψα για το αναπόφευκτο της επιβολής δελτίου μετά τους ελέγχους των τιμών
Το δελτίο γενικά έρχεται όταν αποτυγχάνουν οι έλεγχοι των τιμών.
Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που οι ΗΠΑ έχουν αντιμετωπίσει τέτοιου είδους συνθήκες, αλλά είναι πιθανό να το κάνουμε στο εγγύς μέλλον.
Αυτή τη φορά, πιστεύω ότι, αν δοθεί στο κατεστημένο η ευκαιρίας, δεν θα το αφήσουν ποτέ ξανά.
Η βαθμολόγηση θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί για να δελεάσει το κοινό να αποδεχτεί το Καθολικό Βασικό Εισόδημα (UBI) και τα Ψηφιακά Νομίσματα της Κεντρικής Τράπεζας (CBDC).
Τα κρατικά κέντρα διάθεσης τροφίμων μπορούν εύκολα να περιορίσουν τις αγορές αγαθών σε περιορισμένη λίστα ειδών και επίσης να απαιτήσουν πληρωμή χρησιμοποιώντας συγκεκριμένες μεθόδους (όπως τα ψηφιακά νομίσματα).
Σε σύντομο χρονικό διάστημα, τα μετρητά θα καταργηθούν επειδή οι λιανοπωλητές, πιεσμένοι από την κυβέρνηση, θα αρνηθούν να τα δεχτούν.
Είναι δύσκολο να πούμε τι θα φέρει το μέλλον σε επίπεδο πολιτικής.
Ιστορικά, ωστόσο, τόσο οι Δημοκρατικοί όσο και οι Ρεπουμπλικάνοι πρόεδροι έχουν επιβάλει ελέγχους τιμών στο παρελθόν.
Πρέπει να ασκηθεί δημόσια πίεση (τουλάχιστον σε κρατικό επίπεδο) για να μην συμβεί αυτό.
Όσο βολικό κι αν φαίνεται να κατηγορούμε τους παραγωγούς και τους διανομείς, η πραγματική απειλή προέρχεται από τις κυβερνήσεις και τις τράπεζες.
Δεν μπορούμε να αφήσουμε τους ανθρώπους που προκάλεσαν την κρίση να επωφεληθούν από αυτήν δίνοντάς τους ακόμη μεγαλύτερη εξουσία.
