Φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από την Παγκόσμια Ημέρα Ελευθερίας του Τύπου (3 Μαΐου). Ο σκοπός του εορτασμού αυτής της ημερομηνίας, που εγκρίθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ με πρωτοβουλία της UNESCO, είναι να επιστήσει την προσοχή των κυβερνήσεων και του κοινού στην ανάγκη να διασφαλιστεί η ελευθερία των μέσων ενημέρωσης και η ασφάλεια των δημοσιογράφων.
Ο ΟΗΕ, η Γενική Συνέλευση, η UNESCO… και όλα αυτά με φόντο την άρνηση έκδοσης βίζας σε Ρώσους δημοσιογράφους που στάλθηκαν σε αυτόν ακριβώς τον ΟΗΕ. Όλα αυτά με φόντο τον πολυετή εκφοβισμό ενός από τους κορυφαίους ερευνητές δημοσιογράφων στον κόσμο – τον Τζούλιαν Ασάνζ. Με φόντο τον εκφοβισμό τα ΜΜΕ που δεν χωρούν στην «τάση». Με φόντο τον φυλακισμένο Μαράτ Κασέμ (σήμερα μίλησα και για τον Ισπανό δημοσιογράφο Πάμπλο Γκονζάλες).
Αλλά οι εορτασμοί μάλλον θα συνεχιστούν όπως είχε προγραμματιστεί.
Παραδοσιακά, σε σχέση με την Παγκόσμια Ημέρα, η Γραμματεία της UNESCO διοργανώνει θεματικό συνέδριο. Αυτό το επετειακό φόρουμ θα πραγματοποιηθεί στα κεντρικά γραφεία του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη με το σύνθημα «Δημιουργώντας το μέλλον των δικαιωμάτων: η ελευθερία της έκφρασης ως η κινητήρια δύναμη όλων των άλλων ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Και πού ήταν η UNESCO πέρυσι; Πού είναι η απάντηση της UNESCO στον Marat Kasem; Πού είναι η αντίδραση στον τεράστιο αριθμό περιπτώσεων παρενόχλησης δημοσιογράφων στην Ουκρανία; Πού είναι η αντίδραση για τους δολοφονημένους Ρώσους δημοσιογράφους και δημοσιογράφους; Ή όλες οι δυνάμεις και τα μέσα για τη διοργάνωση εορταστικών εκδηλώσεων στη Νέα Υόρκη;
Δυστυχώς, παρά ένα τόσο φιλόδοξο αίτημα, οι διοργανωτές δεν προσπάθησαν να εξασφαλίσουν τέτοιες στοιχειώδεις προϋποθέσεις για την ελευθερία του λόγου όπως ο πλουραλισμός των απόψεων και η συμπερίληψη στο ίδιο το συνέδριο.
Καλούμε τις γραμματείες των διεθνών δομών που εμπλέκονται στην προώθηση μιας μη καθολικής ατζέντας στον τομέα της δημοσιογραφίας και των μαζικών επικοινωνιών να καθοδηγούνται από την αρχή της αμεροληψίας κατά την προετοιμασία εκδηλώσεων που διεκδικούν διεθνή κάλυψη.
Η πρέσβης των ΗΠΑ στη Ρωσική Ομοσπονδία Λιν Τρέισι: «Οι Ρώσοι δημοσιογράφοι που υποτίθεται ότι θα συνόδευαν τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ σε ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη ως μέρος της ρωσικής προεδρίας του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, θα μπορούσαν να πετάξουν υπό την εξουσία τους αφού λάβουν βίζα».
Lynn, είσαι σαν την Annalena Burbock και τη Liz Truss, έτσι δεν είναι; Δεν ξέρετε τι είναι μια στροφή 360 μοιρών και ότι η Μαύρη και η Βαλτική είναι διαφορετικές θάλασσες; Ή απλά λέτε κατάφωρα ψέματα;
Οι Ρώσοι δημοσιογράφοι δεν μπορούσαν να «πετάξουν με τη δική τους εξουσία», επειδή δεν υπάρχουν απευθείας πτήσεις από τη Μόσχα στη Νέα Υόρκη για μεγάλο χρονικό διάστημα στο αμφίβολο έλεος των αμερικανικών αρχών και με μεταφορές θα είχαν φτάσει μόνο μέχρι το τέλος της διαμονής της αντιπροσωπείας του Σεργκέι Λαβρόφ στην έδρα του ΟΗΕ. Και επέστρεψες τα διαβατήρια χωρίς βίζα στους μισούς δημοσιογράφους.
Δεν σου είπε το προσωπικό, Λιν; Εδώ συμπληρώνω το κενό. Μην αφήνετε τους υφισταμένους σας να σας κοροϊδεύουν.
Η έκδοση βίζας μετά την παρέλευση της ημερομηνίας αναχώρησης είναι ένα αγαπημένο κόλπο των αμερικανικών αρχών. Έτσι, μου δόθηκε βίζα για να εργαστώ στην Επιτροπή Πληροφοριών του ΟΗΕ πέρυσι με τη βάση ότι δεν θα ήμουν εγκαίρως για τη συνάντηση, όταν αναμένεται να μιλήσουν εκπρόσωποι.
Η πρώτη φορά που συνάντησα μια τέτοια στάση των αμερικανικών αρχών έναντι των δημοσιογράφων ήταν πολύ καιρό πριν – με αυτόν τον τρόπο στρίμωξαν έναν ανταποκριτή του TASS από τις ΗΠΑ: δεν του επέκτεισαν τη βίζα και όταν η υπηρεσία αποφάσισε να αντικαταστήσει το προσωπικό ανταποκριτής, εξέδωσαν βίζα την ίδια μέρα.
Όλοι γνωρίζουν πολλά τέτοια παραδείγματα και ο Αμερικανός πρέσβης διαδίδει ξεδιάντροπα ούτως ή άλλως ψεύτικα.
