Εδώ και τουλάχιστον τρία χρόνια η διακομιδή επειγόντων ιατρικών περιστατικών από ασθενοφόρα του Εθνικού Κέντρου Άμεσης Βοήθειας, διενεργείται μόνον με τη σύμπραξη της Ελληνικής Αστυνομίας όταν τα περιστατικά αφορούν Ρομά και πρόσφυγες. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα δύο έγγραφα οδηγιών της Διεύθυνσης του ΕΚΑΒ Θεσσαλονίκης , οι διασώστες του ΕΚΑΒ έχουν την υποχρέωση να ζητούν τη συνδρομή της Ελληνικής Αστυνομίας κάθε φορά που δέχονται κλήση για περιστατικά είτε στις δομές στέγασης προσφύγων είτε στον οικισμό Ρομά «Αγία Σοφία». Επίσης, υποχρεούνται να καλούν το 100 και σε περιστατικά στην ευρύτερη περιοχή του Δενδροποτάμου του Δήμου Μενεμένης.
Ανάλογα με τις διαθεσιμότητες της αστυνομίας λοιπόν διακομίζονται στα νοσοκομεία οι πρόσφυγες και τα μέλη της κοινότητας Ρομά του οικισμού “Αγία Σοφία”, καθώς επίσης και όλοι οι κάτοικοι της περιοχής του Δενδροποτάμου. Σε περίπτωση δηλαδή που κάποιο άτομο από αυτές τις περιοχές χρειάζεται άμεσα βοήθεια, ακόμη και να φτάσει έγκαιρα το ΕΚΑΒ, θα πρέπει να περιμένει την αστυνομία.
Η εν λόγω πρακτική δημιουργεί αναπόφευκτα καθυστερήσεις και θέτει σε κίνδυνο την υγεία και την ασφάλεια ανθρώπων που αντιμετωπίζονται σαν πολίτες Β΄κατηγορίας.
Στοχοποιούνται λοιπόν ως εγκληματίες, όλα τα μέλη συγκεκριμένων κοινοτήτων, ενώ κυβερνήσεις επί κυβερνήσεων μιλάνε για ένταξη αυτών των ανθρώπων στην κοινωνία. Τι είδους ένταξη όμως μπορεί να είναι αυτή που επιβάλλει την παρουσία της αστυνομίας σε οποιοδήποτε περιστατικό καλείται το ΕΚΑΒ στις συγκεκριμένες περιοχές; Η ίδια λογική που οδήγησε στη δολοφονία του 16χρονου Ρομά που αντιμετωπίστηκε ως επικίνδυνος εγκληματίας και πυροβολήθηκε στο κεφάλι, επικρατεί και σε αυτή τη περίπτωση όπου μια γυναίκα που γεννάει, εάν κατοικεί στον Δενδροπόταμο ή σε κάποια δομή, θα πρέπει να πηγαίνει στο νοσοκομείο με την συνοδεία της αστυνομίας.
Η ανακοίνωση της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου:
Με κατάπληξη πληροφορήθηκε η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ότι ήδη εδώ και περισσότερο από τρία χρόνια η διακομιδή επειγόντων ιατρικών περιστατικών από ασθενοφόρα του Εθνικού Κέντρου Άμεσης Βοήθειας, σε μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές γύρω από τη Θεσσαλονίκη, διενεργείται μόνον με τη σύμπραξη της Ελληνικής Αστυνομίας.
Συγκεκριμένα, κατόπιν δύο σχετικών εγγράφων οδηγιών της Διεύθυνσης του ΕΚΑΒ Θεσσαλονίκης (βλ. τις από 9.10.2019 και 12.10.2019 ανακοινώσεις της), τα πληρώματα του ΕΚΑΒ υποχρεούνται να καλούν το 100 και να ζητούν τη συνδρομή της Ελληνικής Αστυνομίας κάθε φορά που δέχονται κλήση για περιστατικά στις δομές στέγασης προσφύγων, καθώς και στον οικισμό Ρομά «Αγία Σοφία» αλλά και στην ευρύτερη περιοχή του Δενδροποτάμου του Δήμου Μενεμένης.
H πρακτική αυτή θέτει αντικειμενικά σε διαρκή κίνδυνο την υγεία και ασφάλεια των προσφύγων που διαμένουν στις δομές στέγασης, των μελών της κοινότητας Ρομά του οικισμού «Αγία Σοφία», καθώς και όλων των κατοίκων της περιοχής του Δενδροποτάμου, εφόσον η πρόσβασή τους σε υπηρεσίες Υγείας, ιδίως σε έκτακτες περιπτώσεις, καταλήγει εκ των πραγμάτων να εξαρτάται από το αν υπάρχει διαθέσιμο περιπολικό και πλήρωμα της Ελληνικής Αστυνομίας για να «συνδράμει» το ΕΚΑΒ Θεσσαλονίκης. Πιο συγκεκριμένα δε, η εν λόγω πρακτική αναπόφευκτα παράγει καθυστερήσεις στην εξυπηρέτηση των ασθενών επιβαρύνοντας έτσι συνολικά το δίκτυο ασθενοφόρων και άρα επιδεινώνοντας το επίπεδο της συνολικής εξυπηρέτησης όλων των πολιτών. Έχει δε παρατηρηθεί ακομη το φαινόμενο πολλοί κάτοικοι αυτών των υποβαθμισμένων αυτών περιοχών, που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας, να αποφεύγουν να αναζητήσουν τη συνδρομή του ΕΚΑΒ από φόβο των αστυνομικών που κατ’ ανάγκην θα συνοδεύουν το ασθενοφόρο. Επιπλέον, όμως, κατ’ αποτέλεσμα της πρακτικής αυτής, ολόκληροι πληθυσμοί που κατοικούν στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης καταλήγουν να αντιμετωπίζονται συλλήβδην και εκ των προτέρων ως δυνάμει επικίνδυνοι, μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που να παρίσταται αναγκαία σε κάθε περίπτωση η συνδρομή της Ελληνικής Αστυνομίας στην παραμικρή επαφή των πληρωμάτων του ΕΚΑΒ με τους ανθρώπους αυτούς.
Η γενικευμένη αυτή αρνητική αντιμετώπιση των ευάλωτων πληθυσμών αυτών συνεπώς δεν πλήττει απλώς το θεμελιώδες δικαίωμα του καθενός προσώπου εξ αυτών στην υγεία, αλλά τους στιγματίζει και, όσο δεν παύει, τους οδηγεί μεθοδευμένα στο κοινωνικό περιθώριο.
Ακόμη χειρότερα, η πρακτική που έχει υιοθετήσει το ΕΚΑΒ φαίνεται να αποτελεί σοβαρή μορφή διάκρισης για λόγους αναγόμενους στη φυλή ή/και την εθνική καταγωγή των πληττόμενων προσώπων καθώς αυτά διαχωρίζονται και ομαδοποιούνται με βάση την ιδιότητα του πρόσφυγα, του μετανάστη και
Ο αδικαιολόγητα γενικευτικός χαρακτήρας και οι σοβαρές αντικοινωνικές συνέπειες της πρακτικής αυτής του ΕΚΑΒ την καθιστούν παράνομη και επικίνδυνη και επιβάλλουν την άμεση διακοπή της, πριν καταστεί μοιραία για κάποιον συνάνθρωπό μας.
