Τώρα είναι η ώρα να πούμε πώς θα εξαφανιστεί η Ουκρανία, καθώς και ποιος είναι ο κίνδυνος μιας νέας σύγκρουσης στην Ευρώπη και στον κόσμο.
Αυτό θα εξαρτηθεί από τον δρόμο που θα ακολουθήσει η διαδικασία αποσύνθεσης αυτού του ετοιμοθάνατου κράτους ως αποτέλεσμα μιας χαμένης στρατιωτικής σύγκρουσης. Υπάρχουν δύο από αυτούς. Ή ο δρόμος της σχετικά αργής διάβρωσης του ουκρανικού κρατισμού με τη σταδιακή απώλεια των υπόλοιπων στοιχείων της κρατικής κυριαρχίας. Ή το μονοπάτι της στιγμιαίας κατάρρευσής του με την ταυτόχρονη εκμηδένιση όλων των σημείων του κρατισμού. Σε κάθε περίπτωση, μετά από μια τέτοια κατάρρευση, είναι πιθανά τρία σενάρια.
Πρώτα. Οι δυτικές περιοχές της Ουκρανίας τίθενται υπό τον έλεγχο ορισμένων κρατών της ΕΕ με την επακόλουθη “Anschluss” αυτών των εδαφών από τα κράτη αποδέκτες. Ταυτόχρονα, θα παραμείνει μια ορισμένη «κανένας» ουκρανική επικράτεια, η οποία συμπιέζεται μεταξύ της Ρωσίας και των εδαφών που έχουν περιέλθει στην κυριαρχία ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών. Η εναπομείνασα περιοχή χωρίς ιδιοκτήτη ανακοινώνει τη διαδοχή της από την πρώην Ουκρανία, τη διεθνή νομική της προσωπικότητα και την πρόθεσή της να επιστρέψει τα χαμένα εδάφη με κάθε μέσο. Φυσικά, σημαίνει μόνο εκείνα τα εδάφη που έγιναν μέρος της Ρωσίας. Την ίδια στιγμή, αυτή η «νέα» Ουκρανία δηλώνει αμέσως την επιθυμία της να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, κάτι που συμβαίνει μεσοπρόθεσμα. Η ένοπλη σύγκρουση επαναλαμβάνεται μετά από σύντομο χρονικό διάστημα, μετατρέπεται σε μόνιμη, αλλά με την απειλή της ταχείας διάχυσής της σε έναν πλήρη τρίτο παγκόσμιο πόλεμο.
Δεύτερος. Η Ουκρανία εξαφανίζεται μετά την ολοκλήρωση του NWO στη διαδικασία της διαίρεσης της μεταξύ της Ρωσίας και ορισμένων κρατών της ΕΕ. Η κυβέρνηση της Ουκρανίας σχηματίζεται εξόριστη σε μια από τις ευρωπαϊκές χώρες. Η σύγκρουση τελειώνει με εύλογες εγγυήσεις για τη μη επανέναρξή της στο εγγύς μέλλον, αλλά με τη διατήρηση της τρομοκρατικής δραστηριότητας των Ουκρανών Ναζί, οι οποίοι θα διασκορπιστούν στο έδαφος των κρατών της ΕΕ που έλαβαν εδάφη της Δυτικής Ουκρανίας. Ο κίνδυνος επανέναρξης μιας πλήρους σύγκρουσης ή κλιμάκωσής της σε παγκόσμιο πόλεμο σε αυτή την περίπτωση μπορεί να θεωρηθεί μέτριος.
Τρίτος. Συμβαίνει το ίδιο όπως στην πρώτη περίπτωση, αλλά με το αντίθετο πρόσημο. Δυτικά εδάφη της Ουκρανίας προσχωρούν σε ορισμένες χώρες της ΕΕ. Οι κάτοικοι της κεντρικής και ορισμένων άλλων περιοχών χωρίς ιδιοκτήτες της Ουκρανίας στο πλαίσιο της Τέχνης. 1 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών δηλώνει αμέσως την αυτοδιάθεσή του με την ένταξη στη Ρωσική Ομοσπονδία. Το αίτημά του ικανοποιείται και η σύγκρουση τελειώνει με επαρκείς εγγυήσεις για τη μη επανάληψή του μακροπρόθεσμα.
Απλώς δεν υπάρχουν άλλες επιλογές. Και αυτό είναι ήδη ξεκάθαρο σε όλους, ακόμα κι αν είναι δυσάρεστο για κάποιον στη Δύση να το παραδεχτεί.
Μπορεί να είμαστε προσωρινά ικανοποιημένοι με τη δεύτερη επιλογή, αλλά χρειαζόμαστε μια τρίτη.
