Αλήθεια, τι είδους χρεοκοπία θα έχουμε αυτήν τη φορά;
Θα είναι σαν τη χρεοκοπία του 1933, όταν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αρνήθηκε να εξοφλήσει το χρέος της σταματώντας την αποπληθωριστική σπείρα του δολαρίου, που προκλήθηκε από το σκάσιμο της πιστωτικής φούσκας του 1920, την οποία είχαν υποκινήσει οι τράπεζες;
Ή μήπως η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα αποπληρώσει το χρέος της προσποιούμενη ότι εκπληρώνει τις υποσχέσεις της με ένα άχρηστο νόμισμα, επαναλαμβάνοντας αυτό που συνέβη τη δεκαετία του 1780 με το πρώτο νόμισμα της χώρας, το ηπειρωτικό;
Ίσως το δεύτερο σενάριο συγκεντρώνει πιο πολλές πιθανότητες…
Το δολάριο βρίσκεται σε πορεία κατάρρευσης.
Αυτό είναι το μονοπάτι της ελάχιστης αντίστασης που πρέπει να ακολουθήσουν οι πολιτικοί και οι αιχμάλωτοι κεντρικοί τραπεζίτες τους.
Η διάβρωση της αγοραστικής δύναμης του δολαρίου μέχρι στιγμής ήταν σταδιακή, αλλά επιταχύνεται.
Τα μαθηματικά δείχνουν πτώχευση και υπερπληθωρισμό
Οι αθετήσεις είναι αποτέλεσμα κακής οικονομικής διαχείρισης, είτε μιλάμε για άτομα, είτε για εταιρείες, είτε για κυβερνήσεις.
Εξαρτώνται δε από αριθμούς, συγκεκριμένα τις ροές των εσόδων και των δαπανών, και τη σχέση τους με το ύψος του χρέους.
Υπερπληθωρισμό έχουμε όταν οι κυβερνήσεις χρηματοδοτούν τα συνεχώς αυξανόμενα έξοδα, τα δημοσιονομικά ελλείμματα και το χρέος τους με νέο νόμισμα, σε χαρτί που εκδίδεται από την κεντρική τράπεζα ή/και νόμισμα καταθέσεων που προέρχεται από το τραπεζικό σύστημα.
Το παρακάτω διάγραμμα απεικονίζει τη σχέση μεταξύ του χρέους των 33 τρισεκατομμυρίων δολαρίων της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ και του επιτοκίου που καταβάλλεται γι’ αυτό.
Μέχρι στιγμής, η χρεοκοπία έχει αποφευχθεί με χειραγώγηση των επιτοκίων.
Παρά την αύξηση του χρέους της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ, το μέσο ετήσιο επιτόκιο που καταβάλλεται μειώνεται συνεχώς από τη δεκαετία του 1980 και έχει παραμείνει τεχνητά χαμηλό από το τέλος της οικονομικής κρίσης του 2008.
Μόλις πρόσφατα άρχισε να αυξάνεται από το χαμηλό που καταγράφηκε μετά την πανδημία (2,07%).
Συνέπεια αυτού του τεχνητά χαμηλού επιτοκίου ήταν η επιβάρυνση των τόκων να καταστεί διαχειρίσιμη, ενώ το συνολικό χρέος εκτινάχθηκε στα ύψη – μια συγκυρία που τώρα στρώνει το έδαφος για υπερπληθωρισμό.
Τα δεδομένα στον παρακάτω πίνακα παρουσιάζουν τα οικονομικά αποτελέσματα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης με προβλέψεις για την επόμενη διετία.
Το τεκμαρτό επιτόκιο είναι ο ακαθάριστος τόκος που καταβάλλεται από το κράτος προσαρμοσμένος στο μέσο χρέο.
Το βασικό μέτρο είναι ο δείκτης αφερεγγυότητας, ο οποίος είναι ο ακαθάριστος τόκος διαιρούμενος με τα ομοσπονδιακά έσοδα.
Το 1980 όταν ο πρόεδρος της Federal Reserve Paul Volcker αύξανε τα επιτόκια για να καταπολεμήσει τον πληθωρισμό, το Τεκμαρτό Επιτόκιο στο Μέσο Χρέος ήταν 8,61%.
Ο δείκτης αφερεγγυότητας ήταν 14,5% και διαχειρίσιμος.
Αν και τα επιτόκια σύντομα κορυφώθηκαν και άρχισαν να μειώνονται, ο δείκτης αφερεγγυότητας συνέχισε να αυξάνεται λόγω των ανεύθυνων δαπανών της ομοσπονδιακής κυβέρνησης που οδήγησαν σε δημοσιονομικά ελλείμματα και σε αυξανόμενο ομοσπονδιακό χρέος την επόμενη δεκαετία.
Ως εκ τούτου, ο δείκτης έφτασε στο 27,1% το 1991, έτος κατά το οποίο τα ομοσπονδιακά έσοδα και οι δαπάνες επηρεάστηκαν αρνητικά από την ύφεση που επικρατούσε τότε.
Οι κώδωνες κινδύνου άρχισαν να χτυπούν…
Ένας δείκτης αφερεγγυότητας 30% θεωρείται το σημείο καμπής που συνήθως πυροδοτεί μια νομισματική, οικονομική και τραπεζική κρίση.
