Μοιάζει με μουσικό κουτί η τελευταία ταινία του Αλέξανδρου Βούλγαρη, με ένα απομεινάρι του παρελθόντος που, ανοίγοντας το, κατακλύζεσαι από εικόνες και αναμνήσεις. Η Βίκυ Καγιά είναι η μαμά, και η Σοφία Κόκκαλη, η κόρη. Έχουν το ίδιο όνομα (Σοφία) και συναντιούνται στο “Πολύδροσο” (σε εισαγωγικά, καθώς είναι και ο τίτλος της ταινίας), στο εξοχικό, ίσως για έναν τελευταίο αποχαιρετισμό: Η μαμά Σοφία πάσχει από καρκίνο. Γυρισμένο μοναδικά σε φιλμ, του οποίου τις ατέλειες υπερτονίζει ανά σημεία ο Αλέξανδρος Βούλγαρης, το “Πολύδροσο” είναι ένα κολάζ αναμνήσεων και σινεφιλικών αναφορών, στημένο με μια παιχνιδιάρικη, σχεδόν αφαιρετική διάθεση, όπου το άμεσο, δακρύβρεχτο δράμα δείχνει να απουσιάζει. Κι όμως, όλη η ταινία είναι ένα “κρατημένο” δάκρυ, απ’ αυτά που κρατάς για να μην αποδεχτείς το μεγαλύτερο δράμα απ’ όλα: τη θνητότητα μας. Τουλάχιστον το φιλμ θα ζει για πάντα. Κι αν αναρωτιέστε, η Καγιά στέκεται μια χαρά ερμηνευτικά πλάι στην έμπειρη Κόκκαλη – και “γράφουν” υπέροχα στην κάμερα.