Το Πασχαλινό Μήνυμα του Πάπα για την Ειρήνη
Για να κατανοήσει κανείς την υποχρέωση ενός χριστιανού, βοηθά να εξετάσει αν οι συγκρούσεις γεννούν μίσος και διχασμό ή αν το μίσος και ο διχασμός γεννούν συγκρούσεις.
Το Βατικανό, με συνθήκη του 1929, οφείλει να παραμένει πολιτικά ουδέτερο. Παρασυρμένο από τις αναταραχές της ιταλικής ενοποίησης του 19ου αιώνα και έχοντας χάσει την προστασία των γαλλικών στρατευμάτων, τα άλλοτε σημαντικά Παπικά Κράτη έπαψαν να υπάρχουν. Η στρατιωτική προστασία του Βατικανού από το 1970 είναι η τελετουργική Ελβετική Φρουρά του 16ου αιώνα. Τα τείχη γύρω από το Βατικανό χτίστηκαν για προστασία από μουσουλμανικές επιδρομές το 846–852 μ.Χ. από τον Πάπα Λέοντα Δ΄.
Αυτό είναι, λοιπόν, το πλαίσιο του πασχαλινού μηνύματος του Πάπα το 2026. Συνοπτικά, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ είπε ότι ο Ιησούς ήταν υπέρ του διαλόγου, όπου αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλον ως αδέλφια, ανεξαρτήτως πίστης. «Ο Ιησούς μάς δίνει τη σιωπή των όπλων». Είναι ο κατεξοχήν Άρχοντας της Ειρήνης. Από αυτή την αφετηρία, με γνώμονα την απαιτούμενη ουδετερότητα, ο Πάπας κάλεσε την ανθρωπότητα να τερματίσει την παγκοσμιοποίηση της αδιαφορίας απέναντι στις συγκρούσεις και τον πόλεμο. «Ας εγκαταλείψουμε κάθε επιθυμία για σύγκρουση… όσοι έχουν τη δύναμη να εξαπολύουν πολέμους, ας επιλέξουν την ειρήνη».
Ο πρώιμος χριστιανός συγγραφέας Τερτυλλιανός (155/60–240 μ.Χ.) θα συμφωνούσε. Όταν ο Ιησούς είπε στον Πέτρο να κατεβάσει το ξίφος του, σύμφωνα με τον Τερτυλλιανό, διακήρυξε τον χριστιανικό ειρηνισμό. Πώς αφήνει αυτό τους χριστιανούς σήμερα, μπλεγμένους σε έναν σφοδρό πόλεμο με το Ιράν και σε ψυχρούς πολέμους με την Κίνα, τη Ρωσία και τη Βόρεια Κορέα, μεταξύ άλλων; Στην πραγματικότητα, βαδίζουμε πάνω σε ένα ηθικό τεντωμένο σχοινί. Ο Πάπας έχει δηλώσει ότι ο πόλεμος είναι κακός και είπε ξεκάθαρα ότι «δεν μπορούμε να είμαστε αδιάφοροι απέναντι στις συνέπειες του μίσους και του διχασμού που σπέρνουν οι συγκρούσεις».
Το ερώτημα τίθεται στην προσπάθεια να κατανοήσουμε τη φύση αυτού του σχοινιού, αν οι συγκρούσεις γεννούν μίσος και διχασμό ή αν το μίσος και ο διχασμός γεννούν συγκρούσεις. Αν καταλήξουμε στο δεύτερο, αυτό ίσως μας οδηγήσει σε μια ελαφρώς διαφορετική κατανόηση του χριστιανικού ειρηνισμού από αυτή που προτείνει ο Πάπας στο πασχαλινό του μήνυμα. Ίσως θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε Πραγματιστικό Χριστιανικό Ειρηνισμό. Ο Αμβρόσιος του Μιλάνου (340–397 μ.Χ.) το αποκαλούσε «δίκαιο πόλεμο». Για τον Αμβρόσιο, αυτό σήμαινε αμυντικό πόλεμο ως έσχατη λύση, με επίδειξη ελέους προς τους ηττημένους. Υποστήριζε επίσης ότι η αποτυχία άμυνας μπορεί να είναι άδικη.
Η γνώση της σχετικής ιστορίας μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτές τις λεπτές διακρίσεις. Το ηθικό τεντωμένο σχοινί πάνω στο οποίο βρισκόμαστε είναι τρομακτικό αν κοιτάξουμε κάτω. Από τη μία πλευρά υπάρχει το αμείλικτο μίσος του ισλαμισμού προς τον δυτικό πολιτισμό και ιδιαίτερα προς την Αμερική, και από την άλλη ο απονεκρωτικός αθεϊσμός και η απανθρωπιά του μαρξισμού στις πολλές μορφές του. Πίσω μας βρίσκεται η συνεχής εξαπάτηση του Σατανά, που επιχειρεί, ενώ προσπαθούμε να διατηρήσουμε την ηθική μας ισορροπία, να κόψει το ίδιο το σχοινί που διασχίζουμε. Το παρακάτω είναι ένα μικρό παράδειγμα και δεν περιλαμβάνει τις πολλές αμερικανικές ζωές που χάθηκαν λόγω της συμμετοχής μας στην άνοδο του ισλαμισμού στην εξουσία στο Ιράν το 1979.
Ο Μωάμεθ ισχυρίστηκε ότι κλήθηκε να γίνει προφήτης του Αλλάχ γύρω στο 610 μ.Χ. Ο χριστιανισμός ήταν μόλις 600 ετών. Κατά τα χρόνια στη Μέκκα, όταν αγωνιζόταν, καλούσε σε ειρήνη. Μετά τη μετάβασή του στη Μεδίνα, ωστόσο, οι απόψεις του έγιναν πιο πολεμικές. Μετά τον θάνατό του το 632 μ.Χ., άρχισαν οι αδιάκοπες εκκλήσεις για κατάκτηση και βία κατά των απίστων.
638 μ.Χ. – Η Ιερουσαλήμ παραδίδεται σε μουσουλμανικό στρατό
711 μ.Χ. – Οι μουσουλμάνοι εισβάλλουν στην Ισπανία
732 μ.Χ. – Οι μουσουλμάνοι εισβάλλουν στη Γαλλία αλλά σταματούν από τον Κάρολο Μαρτέλο
988 μ.Χ. – Οι μουσουλμάνοι εισβάλλουν στην Ουκρανία αλλά σταματούν από τον Βλαδίμηρο του Κιέβου
1091 μ.Χ. – Οι μουσουλμάνοι εκδιώκουν τους χριστιανούς από την Ιερουσαλήμ (ανακατάληψη το 1099, απώλεια ξανά το 1187)
1300 μ.Χ. – Δημιουργείται η Οθωμανική Αυτοκρατορία
1524 μ.Χ. – Αρχίζει η πολιορκία της Βιέννης
1571 μ.Χ. – Η Ιερή Συμμαχία νικά τους μουσουλμάνους σε σημαντική ναυμαχία
1736–1878 μ.Χ. – Πόλεμοι με τη Ρωσία
1915 μ.Χ. – Σφαγή των Αρμενίων
1924 μ.Χ. – Τέλος του οθωμανικού χαλιφάτου
1948 μ.Χ. – Ίδρυση του Ισραήλ και συνεχείς συγκρούσεις
1979 μ.Χ. – Οι μουλάδες καταλαμβάνουν το Ιράν
1979–2026 μ.Χ. – 47 χρόνια κατευνασμού και αποδοχής της ανάπτυξης όπλων μαζικής καταστροφής
Αν κάποιος καταλήξει ότι το μοτίβο κατάκτησης και βίας του ισλαμισμού δεν πρόκειται να τελειώσει μέσω διαλόγου, και ότι το μίσος προς τον χριστιανισμό είναι αδιάκοπο από το 632 μ.Χ., ποια είναι η «σωστή» απάντηση, εφόσον, όπως λέει ο Πάπας, ο Ιησούς μάς καλεί να αφήσουμε το ξίφος, να αγαπάμε τους εχθρούς μας και να στρέφουμε και το άλλο μάγουλο;
Ίσως το μήνυμα του Πάπα να κατανοείται καλύτερα αν εφαρμοστεί στο άτομο και όχι απαραίτητα στο κράτος. Οι μεμονωμένοι χριστιανοί δεν πρέπει να είναι αδιάφοροι στον πόνο του πολέμου. Δεν πρέπει να συμβιβάζονται με το κακό. Δεν πρέπει να επιθυμούν τη σύγκρουση.
Ένα χριστιανικό κράτος, όμως, δεν έχει υποχρέωση να οδηγηθεί στην ίδια του την καταστροφή. Η αδράνεια δεν είναι χριστιανικό καθήκον. Αν απαιτείται πόλεμος για να σωθεί αυτό που έφερε ο Ιησούς, μπορούμε μόνο να ελπίζουμε ότι θα αναδειχθεί ένας Κάρολος Μαρτέλος, ένας Βλαδίμηρος του Κιέβου ή ένας Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας.
Η υπεράσπιση του χριστιανισμού γενικά, και της Αμερικής ειδικότερα, αν διεξάγεται με αναλογικότητα και έλεος, μπορεί να βρίσκεται εντός των ηθικών ορίων που περιγράφει το πασχαλινό μήνυμα του Πάπα. Δεν θα υπάρξει ποτέ στιγμή που ο μεμονωμένος χριστιανός θα απαλλαγεί από την αγωνία της πορείας πάνω σε ένα ηθικό τεντωμένο σχοινί. Αυτός είναι ο ορισμός του Πραγματιστικού Χριστιανικού Ειρηνισμού.
Ίσως θα ήταν επίσης σοφό για τον Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ να θυμάται ότι προστατεύεται μόνο από μερικά δόρατα του 16ου αιώνα και ένα εύκολα προσβάσιμο τείχος. Η Αμερική ίσως χρειαστεί να υπάρχει για να αποτρέψει το μαρτύριό του.
