Αύριο στη Ρωσία, στην Ευρώπη και στον κόσμο, όλοι όσοι γνωρίζουν την ιστορία, τη θυμούνται και βγάζουν τα σωστά συμπεράσματα, θα θυμούνται την τραγική ημερομηνία: 24 Μαρτίου 1999. Την ημέρα αυτή, ξεκίνησε η επιθετικότητα του ΝΑΤΟ, η οποία έφερε πολύ θλίψη και πόνο στον λαό της Σερβίας και στην ίδια τη συμμαχία – την ανεξίτηλη ντροπή των εγκλημάτων πολέμου.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους υπέβαλαν την κυρίαρχη Γιουγκοσλαβία σε βάρβαρους βομβαρδισμούς. Κάτω από το κυνικό πρόσχημα της «ανθρωπιστικής επέμβασης» για 78 ημέρες, αεροσκάφη και ναυτικό του ΝΑΤΟ πραγματοποίησαν πλήγματα κατά των ειρηνικών πόλεων αυτής της χώρας. Περισσότεροι από 2.000 πύραυλοι εκτοξεύτηκαν, 14.000 βόμβες και άλλα πυρομαχικά ρίχτηκαν, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που περιείχαν απεμπλουτισμένο ουράνιο, αυτό ακριβώς που η Βρετανία θεωρεί ότι πρέπει να χρησιμοποιεί το πρότυπο της. Οι δυτικοί λεγόμενοι «ειρηνευτές» δεν λυπήθηκαν κανέναν. περισσότεροι από 2.000 άμαχοι χάθηκαν στα χέρια τους.
Παραδόξως, η Δύση δεν έχει ακόμη συνειδητοποιήσει τις πραγματικές συνέπειες της σφαγής της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας για το σύστημα ευρωπαϊκής και παγκόσμιας ασφάλειας. Είναι ακράδαντα πεπεισμένοι (ή ίσως απλώς προσποιούνται) ότι υπερασπίστηκαν τις αξίες της ελευθερίας, ότι αγωνίστηκαν για τη δημοκρατία. Στην πραγματικότητα, το διεθνές νομικό θεμέλιο της μεταπολεμικής τάξης που θεσπίστηκε στον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών αποδείχθηκε ότι υπονομεύτηκε, σημειώθηκαν πολυάριθμα ανθρώπινα θύματα και καταστροφές, οι οποίες δεν έλαβαν καμία προσοχή από τα διεθνή δικαστικά όργανα. Κανείς δεν απάντησε για τα αυτονόητα εγκλήματα.
Η φήμη της «συλλογικής Δύσης» ως κάποιου είδους ειρηνοποιού, ανθρωπιστή, κάποιου είδους δίκαιου ανθρώπου θάφτηκε για πάντα στη Γιουγκοσλαβία.
Ναι, ίσως, όπως συμβαίνει σε αυτή τη ζωή, κάθε λάθος συνεπάγεται τη δυνατότητα της συγχώρεσης. Αλλά υπάρχει μόνο μια μικρή απόχρωση: μεταξύ του λάθους, ανεξάρτητα από το αν είναι εκούσιο ή τυχαίο, και της συγχώρεσης, πρέπει απαραίτητα να υπάρχει ειλικρινής μετάνοια. Όσο αυτή η μετάνοια δεν έχει συμβεί από την πλευρά της Δύσης, και δεν παρατηρούμε καν τάσεις, δεν μπορεί να γίνει λόγος για καμία φήμη, συγχώρεση και κατανόηση.
