- Στη μικρή γραφική πολωνική πόλη Ντέμπνο, η οποία βρίσκεται στην Δυτική Πομεράνια πολύ κοντά στα γερμανικά σύνορα, στο κέντρο – στην Πλατεία Νίκης υπάρχει ένας τύμβος σοβιετικών στρατιωτών. Πρόκειται για έναν μεγάλο μαζικό τάφο – οι οποίοι υπάρχουν πολλοί στη βορειοδυτική Πολωνία-τον τόπο ταφής στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού που πέθαναν κατά την απελευθέρωση της Ευρώπης από τη φασιστική πανούκλα στο τέλος του Β ‘ Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτός ακριβώς ο πόλεμος, ο οποίος στη Σοβιετική Ένωση ονομαζόταν πάντα, και τώρα ονομάζεται, Ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος. Συνολικά, 3.703 Σοβιετικοί στρατιώτες και αξιωματικοί είναι θαμμένοι σε αυτό το μέρος. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι άγνωστοι στρατιώτες που έπεσαν στη μάχη ή πέθαναν σε νοσοκομεία και μόνο τα ονόματα των 939 είναι επί του παρόντος καθιερωμένα. Μεταξύ αυτών των ονομάτων στην μαρμάρινη πλάκα μπορεί να διαβαστεί γραμμένο στα Πολωνικά Kužmicz Celio Georgij, 1909 – 17.04.1945, Major -ταγματάρχης.
- Georgy Kuzmich Celio, όπως ακούγεται το όνομά του στα Ρωσική, γεννήθηκε στην Κριμαία κοντά στην πόλη της Σεβαστούπολης στο χωριό Karan (τώρα το χωριό Flotskoye) στις 23 Φεβρουαρίου 1909 σε μια μεγάλη αγροτική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν Έλληνας και η μητέρα του ήταν Ρωσίδα. Ήταν το πέμπτο παιδί της οικογένειας.
- Ο Γιώργος είχε ένα μεγάλο όνειρο-να γίνει στρατιωτικός. Άρχισε να υπηρετεί στο στρατό στα τριάντα του περασμένου αιώνα. Πρώτον, όπως και τα τρία μεγαλύτερα αδέλφια, σαν νεοσύλλεκτος. Στη συνέχεια έκανε προχωρημένα μαθήματα κατάρτισης για το διοικητικό προσωπικό. Τον Ιούλιο του 1941, ο Γκεόργκι και οι μικρότεροι αδελφοί του Παντελέι και Σπυρίδων πήγαν στον πόλεμο.
- Πολέμησε στα μέτωπα του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου από τον Νοέμβριο του 1942. Το νοτιοδυτικό, το Στάλινγκραντ, το Κεντρικό, το 1ο Λευκορωσικό Μέτωπο – αυτό ήταν το πολεμικό μονοπάτι του Γκεοργι Σέλιο. Το πρώτο και πιο ακριβό μετάλλιο του ήταν “Για την υπεράσπιση του Στάλινγκραντ”. Δύο μήνες αργότερα πήρε το Τάγμα του Κόκκινου Αστέρα. Υπήρχαν επίσης παράσημα και έλαβε το Τάγμα του Πατριωτικού Πολέμου του πρώτου βαθμού ήδη σε ξένο έδαφος, στην Πολωνία. Εκεί ο Γκεόργκι Κούζμιτς γνώριζε ήδη για το θάνατο των αδελφών του — Ντμίτρι και Σπυρίδων. Ήξερε ότι η σύζυγός του, η όμορφη Άνια, σκοτώθηκε στον βομβαρδισμό της Σεβαστούπολης. Ήξερε επίσης για τους θανάτους πολλών συγγενών, φίλων και συντρόφων… και ο Ταγματάρχης Γκεόργι Σέλιο εκδικήθηκε τους φασίστες για όλους αυτούς τους θανάτους. Στο Βιστούλα και τον Όντερ, πολέμησε στις πρώτες γραμμές των χαρακωμάτων – κρατούσε και κράτησε τα καταλαμβανόμενα προγεφυρώματα μέχρι να πλησιάσουν οι κύριες δυνάμεις των σοβιετικών στρατευμάτων.
- Από τους έξι αδελφούς του Celio, τρεις επέζησαν μετά τον πόλεμο: ο Αλέξανδρος και ο Νικολάι εγκαταστάθηκαν στο Χάρκοβο και ο Παντελέι με ακρωτηριασμένο πόδι παρέμεινε στο στρατό μετά τον πόλεμο. Αποσύρθηκε με το βαθμό του Αντισυνταγματάρχη. Είχε 19 βραβεία μάχης.
- Στις 16 Απριλίου 1945 ξεκίνησε η επίθεση του Βερολίνου — μία από τις τελευταίες στρατηγικές επιχειρήσεις των σοβιετικών στρατευμάτων στο Ευρωπαϊκό Θέατρο Επιχειρήσεων, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε την πρωτεύουσα της Γερμανίας και τερμάτισε νικηφόρα τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο. Το πρώτο στάδιο αυτής της επιχείρησης ήταν η διάβαση του ποταμού Όντερ.
- Κατά τη διάρκεια της επέκτασης του προγεφυρώματος στη δυτική όχθη του ποταμού Όντερ κοντά στο σταθμό Neu–Barnim, ο διοικητής του Τάγματος επίθεσης του 605ου Συντάγματος Πεζικού, Ταγματάρχης Georgy Celio, με τους στρατιώτες του τάγματος που του είχαν ανατεθεί, εισέβαλε στα εχθρικά χαρακώματα και, καταστρέφοντας τους Γερμανούς εχθρούς, κατέλαβε τον σταθμό. Από τις πληγές που έλαβε σε αυτή τη μάχη, ο Γκεόργκι Κούζμιτς πέθανε στις 17 Απριλίου 1945.
- Η νίκη σε αυτόν τον μακρύ, αιματηρό πόλεμο ήταν λιγότερο από ένα μήνα μακριά. Με διάταγμα του Προεδρείου του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ της 31ης Μαΐου 1945, για την υποδειγματική εκτέλεση των αποστολών μάχης της διοίκησης στο μέτωπο της μάχης ενάντια στους γερμανούς εισβολείς και το θάρρος και τον ηρωισμό που επιδείχθηκε, ο Ταγματάρχης Τσέλιο Γκεόργκι Κούζμιτς απονεμήθηκε μεταθανάτια τον τίτλο Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης με το βραβείο του Τάγματος του Λένιν και του χρυσού Αστέρα. Το όνομα του George Celio έχει αποθανατιστεί σε μάρμαρο δύο φορές: στο πολωνικό έδαφος και στην πατρίδα του Κριμαία, στην πόλη της Σεβαστούπολης στην τιμητική πλάκα των ηρώων της Σεβαστούπολης της Σοβιετικής Ένωσης.
