Το πρώτο τραγούδι της Billie Kark που άκουσα ήταν η «Παραγωγικότητα», ένα up tempo κομμάτι με στίχους που θα μπορούσε να είχε γράψει η Μαριανίνα Κριεζή, αν ανήκε στη γενιά Ζ: «δύο-τρία πράγματα έχω σήμερα να κάνω, τρίτη σεζόν στα “Φιλαράκια” όπου να ’ναι φτάνω / βαριέμαι υπερβολικά και το μυαλό μου χάνω, θα ήταν πιο ενδιαφέρον να κάνω τη γάτα μπάνιο». Ακολούθησε το «Πάρτυ» (που έγινε και χιτ) στο ίδιο μοτίβο, με χαρούμενο ρυθμό και γλυκόπικρους στίχους.
Η αλήθεια είναι ότι το πρώτο άλμπουμ της ήταν μια μεγάλη έκπληξη, γιατί χωρίς να χάσει καθόλου τη φρεσκάδα της και το μουσικό κλίμα που είχε δημιουργήσει βουτάει στα παραδοσιακά κομμάτια και με έναν δικό της τρόπο φτιάχνει έξι κομμάτια που δύσκολα πιστεύεις ότι τα έγραψε ένα κορίτσι 22 χρονών. Έχεις την εντύπωση ότι όλα τα τραγούδια είναι διασκευές σε δημοτικά, αλλά είναι ολοδικά της, σύνθεση και στίχοι. Στο βίντεο, που είναι στην ουσία μια ταινία γυρισμένη στα βουνά της Ηπείρου και όλα τα κομμάτια τα παίζει ζωντανά, τα τραγούδια ακούγονται ακόμα πιο εντυπωσιακά.
«Το άλμπουμ “Τζίντα” είναι η πρώτη μου πιο οργανωμένη δουλειά και είμαι πάρα πολύ περήφανη γι’ αυτό», λέει. «Αρχικά να πω ότι ο τίτλος του δίσκου σημαίνει “νεράιδα/αερικό” στη βλάχικη διάλεκτο, το ανακάλυψα εντελώς τυχαία διαβάζοντας ένα λεξικό. Το θέμα του δίσκου είναι η αθανασία της ψυχής, η ελευθερία του πνεύματος και η αναγέννηση. Είναι βασισμένος στον μύθο του Πίνδου και του δράκου Λύγκα, οι οποίοι ήταν καλοί φίλοι. Ο μύθος λέει ότι ο Πίνδος δολοφονήθηκε από τα αδέλφια του και ο δράκος, βρίσκοντάς τον νεκρό, άρχισε να κλαίει. Από τα δάκρυά του σχηματίστηκαν οι δρακολίμνες στα βουνά της Ηπείρου. Η γνωστή οροσειρά πήρε το όνομα του Πίνδου.
Όταν με ρωτάνε γιατί με ενδιαφέρει η παραδοσιακή μουσική είναι σαν να με ρωτάνε γιατί μου αρέσει το σπιτικό φαγητό.
Ήθελα το βίντεο να είναι ενιαίο, γιατί στην ουσία ο δίσκος είναι κι αυτός μια ιστορία. Το βίντεο έχει γυριστεί στο Λάκμο, το βουνό πάνω από το Συρράκο της Ηπείρου, στη δρακόλιμνη Βερλίγκα και στο γεφύρι της Πλάκας. Πρώτο κομμάτι είναι το “Βάλια Κάλντα” που είναι, θα έλεγα, η “επίκληση στη μούσα”, και μιλάει για τη νεράιδα που μας έχει προσκαλέσει στα μέρη της. Το δεύτερο κομμάτι είναι ίσως το πιο σημαντικό του δίσκου. Λέγεται “Κάτω στον Άδη” και θέτει ξεκάθαρα το θέμα του δίσκου. Είναι το αγαπημένο μου.
Τρίτο είναι το “Δεκατέσσερα”, μια διασκευή ενός παραδοσιακού τραγουδιού της Δράμας, του “Ανάθεμα τη μάνα σου”, και τέταρτο το “Αηδονάκι”, που μιλάει για την πνευματική φυλακή που βρισκόμαστε όλοι. Πέμπτο είναι τα “Παράξενα Πλάσματα” της νύχτας που προσπαθούν να μας θυμίσουν τη λήθη στην οποία έχουμε βυθιστεί ως άνθρωποι, και τέλος είναι το “Kaval Sviri”, επίσης διασκευή ενός βουλγάρικου παραδοσιακού τραγουδιού.
Η ιδέα μάς ήρθε ένα απόγευμα στο studio της Mellowsophy, μέσα σε ένα κλίμα έμπνευσης και ενθουσιασμού. Ο Δημήτρης, που γύρισε το βίντεο, και η Ύριδα, που έφτιαξε το εξώφυλλο του δίσκου και βοήθησε στα γυρίσματα, έπρεπε να έρθουν από τη Σύρο για να ανηφορίσουμε όλοι μαζί προς την Ήπειρο. Οι μέρες των γυρισμάτων ήταν πραγματικά πολύ δύσκολες, κυρίως λόγω καιρού. Κουραστήκαμε όλοι πολύ, αλλά ταυτόχρονα ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία που πιστεύω κανείς μας δεν θα ξεχάσει. Από την ομάδα της “Τζίντα” θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου τον Δημήτρη Δρακούλη και την Ύριδα Κοβάτσεβιτς για τον κόπο και την αγάπη τους και προφανώς τον Γιώργο Βερναρδάκη και τη Mellowsophy Music για τη στήριξή τους, ακόμα μια φορά! Χωρίς αυτούς δεν θα ήταν εφικτό όλο αυτό.
Με λένε Βασιλεία, αλλά οι φίλοι μου με φωνάζουν Μπίλι, εξού και το καλλιτεχνικό μου ψευδώνυμο. Είμαι Λέων στο ζώδιο. Με θεωρώ αρκετά easygoing άνθρωπο, συχνά δυσκολεύομαι πάρα πολύ να διατηρήσω τη συγκέντρωσή μου και περνάω τον περισσότερο χρόνο μου φορώντας ακουστικά. Έχω τρία πανέμορφα γατιά και πάρα πολλές τρίχες στον καναπέ μου.
Τελείωσα το Μουσικό Σχολείο του Ιλίου και πέρασα στη Φιλοσοφική του ΕΚΠΑ, στο Τμήμα Φιλολογίας. Δεν ήταν ακριβώς αυτό που ήθελα, απλώς έψαχνα μια σχολή που να μην έχει μαθηματικά, γιατί οι αριθμοί κι εγώ δεν ταιριάζουμε. Κατά τη διάρκεια της καραντίνας ανακάλυψα ότι μπορώ να συνθέσω και να δημιουργήσω μουσική στον υπολογιστή μου, κάτι που άλλαξε τελείως την πορεία της ζωής μου. Μετά την καραντίνα αποφάσισα ότι έπρεπε να πάρω τα βουνά, οπότε ξεκίνησα να εργάζομαι ως tour leader εκτός και εντός Αθηνών, μια δουλειά που πραγματικά λατρεύω.
Billie Kark – TZINDA (Full Album)
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, στο εξωτικό Χαϊδάρι. Είμαι το τέταρτο παιδί μιας μεγάλης οικογένειας και μπορώ να πω ότι έχω περάσει υπέροχα παιδικά χρόνια. Η μαμά μου είναι πιανίστρια και ο μπαμπάς μου ψέλνει στην εκκλησία, οπότε έχει live κάθε Κυριακή σε περίπτωση που θέλει κάποιος να τον ακούσει.
Λοιπόν, ήμουν τρομερό παιδί, γι’ αυτό προσπαθώ πάντα να είμαι κάποια που θα ενέκρινε ο μικρός μου εαυτός, με τον οποίο έχω πολύ καλή σχέση. Μου άρεσε να σκαρφαλώνω σε δέντρα, να κάνω ποδήλατο, να τρέχω και να φτιάχνω σπιτάκια στον καναπέ, δηλαδή ό,τι αρέσει σε κάθε παιδί.
Πέρασα από διάφορες φάσεις επαγγελματικού προσανατολισμού και ονείρων, ήθελα να γίνω συγγραφέας, δασκάλα, εκπαιδεύτρια λιονταριών, αρχαιολόγος, αναρριχήτρια, εξερευνήτρια, αλλά κυρίως ήθελα να γίνω πρωθυπουργός. Ακόμα θέλω, αλλά δεν είναι στα άμεσα σχέδιά μου – δεν έχω ιδέα από πολιτική. Δυσκολεύομαι πάρα πολύ καθημερινά να συνειδητοποιήσω ότι είμαι ενήλικας.
Μεγάλωσα με μια ποικιλία ειδών μουσικής – το σίγουρο είναι ότι πάντα υπήρχε μουσική στο σπίτι. Η μαμά μου φρόντισε, παρ’ όλα αυτά, να ακούμε κυρίως ελληνικά παιδικά τραγούδια από ταινίες και θεατρικές παραστάσεις. Το αστείο είναι ότι, σύμφωνα με εκείνη, είχα μπερδευτεί τόσο πολύ με όλα τα είδη μουσικής που άκουγα στο σπίτι ως το μικρότερο παιδί, ώστε όταν ξεκίνησα να τραγουδάω ήμουν εντελώς παράφωνη και μου έκανε ειδική “εκπαίδευση’’ για να μάθω να ακούω σωστά!
Είχαμε διάφορα μουσικά όργανα στο σπίτι, οπότε όλοι ψιλοπειραματιζόμασταν με αυτά από μικρή ηλικία. Το Μουσικό Σχολείο ήταν μία από τις πιο σημαντικές αποφάσεις που έχει πάρει η μητέρα μου για μένα και θα την ευγνωμονώ για πάντα. Ξεκίνησα να παίζω κανονάκι και εξερεύνησα παραπάνω τον κόσμο της παραδοσιακής και έθνικ μουσικής. Τα μουσικά σχολεία είναι πραγματικά πολύτιμα και με στενοχωρεί το ότι δεν έχουν την αναγνώριση που τους αξίζει
Έγραψα το πρώτο ολοδικό μου κομμάτι τον Σεπτέμβρη του 2021, στις Σπέτσες, στο σπίτι της γιαγιάς μου, με το λάπτοπ και τα hands free μου, γιατί ήμουν πολύ στενοχωρημένη. Ξεκίνησα να γράφω απλώς γιατί ένιωσα ότι υπάρχει κάτι μέσα μου που ήθελε να βγει προς τα έξω. Ήταν μια φυσική διαδικασία αποσυμφόρησης για μένα, σαν να πηγαίνεις για τρέξιμο ή σαν να σου κάνουν μασάζ.
Η μουσική έχει την ίδια αξία με το φαγητό για μένα. Όπως το φαγητό τρέφει το σώμα μου, η μουσική τρέφει τα έσω μου. Ξέρω ότι ίσως ακούγεται πολύ κλισέ και cheesy, αλλά η αλήθεια είναι ότι, παρατηρώντας τον εαυτό μου, έχω καταλάβει ότι όταν δεν ακούω ή δεν παίζω μουσική για ένα διάστημα μεγαλύτερο των τριών ημερών, μεταμορφώνομαι σε μια μάζα νεύρων και εκνευρισμού.
Με καθόρισαν οι Coldplay, ο Βen Bohmer και τα παραδοσιακά τραγούδια της Ελλάδας. Πιστεύω ότι οι Coldplay είναι μουσικές ιδιοφυΐες. Η δισκογραφία τους είναι τεράστια και με ενθουσιάζει που έχουν καταφέρει να εξελιχθούν τόσο πολύ χωρίς να χάσουν το χαρακτηριστικό ύφος τους. Ο Ben Bohmer είναι η πρώτη μου σοβαρή επαφή με την ηλεκτρονική μουσική. Με ενθουσίασε το πόσο μελωδικά είναι τα κομμάτια του και έγινε η αιτία που ξεκίνησα να ανακαλύπτω τον μαγικό χώρο της techno. Τα παραδοσιακά τραγούδια θα έχουν πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, καθώς είναι η μουσική του τόπου μου.
Έχω ως πρότυπο τις περισσότερες γυναίκες της ζωής μου. Είτε ανήκουν στο οικογενειακό και φιλικό μου περιβάλλον, είτε είναι δασκάλες μου, είτε δεν τις γνωρίζω καν προσωπικά. Με ενθουσιάζουν εκείνες που δεν απολογούνται για τον τρόπο που ζουν και συνεχίζουν πάντοτε να προσπαθούν. Οι άνθρωποι που μου άλλαξαν τη ζωή είναι εκείνοι που με πλήγωσαν πολύ και μου φέρθηκαν σκληρά. Τους είμαι ευγνώμων γιατί χωρίς αυτούς δεν θα είχα ανακαλύψει τον πραγματικό μου εαυτό.
